Lehja e qenit mund të tregojë një gamë të gjerë emocionesh dhe disponimi, disa pozitive, disa negative. Është e vërtetë që, pavarësisht sa të zgjuar janë, qentë janë ende kafshë dhe modelet e tyre të sjelljes i përgjigjen shtytjeve më parësore dhe më pak komplekse sesa ato të njerëzve. Megjithatë, ka faktorë të dukshëm. Duhet theksuar se në këtë drejtim ka disa polemika, por ka studime që konkludojnë dhe mbështesin hipoteza që, natyrisht, tingëllojnë të besueshme. Si një nga Universiteti i Liverpool-it që thekson se këto kafshë ndihen më të prirura të lehin kundër njerëzve që i perceptojnë si emocionalisht të paqëndrueshëm. Një arsye tjetër, ndoshta më e dukshme, është se ata ndihen të kërcënuar ose në rrezik. Lehja mund të jetë një mënyrë për të shënuar territorin dhe për të mbizotëruar ndaj rivalëve.
Shumë qen janë veçanërisht të dyshimtë dhe janë në vëzhgim të përhershëm për çdo gjë të pazakontë që të qëndrojë në këmbë. Për këtë arsye, ndikon qëndrimi që ka ndaj tij. Nëse dikush bën gjeste të papritura ose të dyshimta, ai do marrë një lehje. Lehja nuk është gjithmonë një shenjë agresioni. Ndonjëherë ato janë një mënyrë për t’u ankuar ose për t’i përcjellë pronarit të tyre një nevojë që nuk plotësohet. Duan të dalin shëtitje, urinojnë apo jashtëqiten, kanë uri apo etje. Duhet të jeni vigjilentë, sepse kafsha shtëpiake mund të përpiqet të pretendojë se është një shqetësim fizik, ose një problem i mundshëm shëndetësor, kështu që nëse vazhdon në sjellje të çuditshme ose të egër, do të ishte gjithsesi me vend të mendoni të vizitoni veterinerin. Në fund të fundit, nuk ka asnjë përgjigje monolit ndaj lehjes së qenve. Modeli i dallueshëm dhe rastësia janë gjëra që konvergojnë, sipas përkufizimit, në mënyrën se si veprojnë shumë kafshë. Sidoqoftë, sa më mirë të sillet kafsha shtëpiake, aq më pak ka gjasa që të përballet me botën me vrull. Por gjenetika është një tjetër faktor përcaktues. Është gjithashtu e vërtetë që ka qen atje që lehin aq mirë sa gati të bëjnë të duash të duartrokasësh.
