Nga Orgen Peci
Akti i fundit për reformën e re territoriale zbuloi edhe një herë situatën ku është katandisur PS-ja, ku vullneti i një njeriu të vetëm peshon më shumë se protesta e mijëra qytetarëve, rezistenca e pushtetit vendor apo dilemat e vetë deputetëve socialistë
Këmbëngulja e Edi Ramës për të kaluar reformën e re territoriale, përballe protestave të qytetarëve, rezistencës së pushtetit vendor e madje edhe lëkundjeve brenda vetë grupit të tij parlamentar, është një tjetër shembull tipik i arrogancës, imponimit dhe injorimit të reagimit publik prej tij.
Argumenti se shkrirja e bashkive bëhet për “eficiencë administrative” apo “përgatitje për standardet e BE-së” bie ndesh me vetë mënyrën se si po zbatohet ky proces. Reforma në një demokraci funksionale kërkon dëgjimin e komuniteteve lokale, referendume apo konsultime me banorët që preken drejtpërdrejt.
Këmbëngulja për ta kaluar ligjin me pretendimin se “qeveria e di më mirë se qytetarët se çfarë u duhet atyre” është paternalizëm qesharak.
Arroganca këtu nuk shfaqet vetëm ndaj opozitës apo qytetarëve, por edhe ndaj vetë strukturës së PS-së. Ulja e vijës së kuqe parlamentare (“kush nuk voton sot, le të ikë”) tregon se vendimmarrja nuk bazohet më asfare në debat të lirë idesh. Ajo është shndërruar në një provë besnikërie ndaj udhëheqësit të pagabueshëm. Edhe deputetët nga zonat e prekura i detyron të zgjedhin mes interesave të votuesve të tyre lokalë dhe vullnetit të vetëm të kryetarit të madh.
Kjo reformë nuk sjell decentralizim real, ku pushteti i afrohet qytetarit, por të kundërtën. Thellon ftohjen e shtetit me periferinë, duke i shkrirë bashkitë pa zgjidhur fillimisht mungesën e infrastrukturës apo shërbimeve dixhitale bazë. Majat e reja të arrogancës e shohin vendin si një hartë statistikore dhe jo si një hapësirë ku jetojnë njerëz me nevoja ditore.
Strategjia është prapë ajo e “faktit të kryer”. Ndërkohë që thuhet se po dëgjohen e mblidhen halle, këtë hall të madh që bashkon qytetarë të 15 bashkive as e dëgjoka e as e mbledh për zgjidhje askush. Në vend të kësaj, kemi përshpejtimin e seancave, rrethimin e godinës së Kuvendit me barriera metalike e forca policore, dhe injorimin e kërkesave për referendum apo dialog lokal.
Kjo logjikë do të thotë se pushteti nuk e sheh protestën si një kambanë alarmi për korrigjim, por si një pengesë afatshkurtër që zgjidhet me forcën e kartonëve në Parlament. Udhëheqësi ka bindjen se mandatet elektorale i japin të drejtën e plotë për të rivizatuar gjithë vendin, madje edhe për të shitur copa të tij, pa pasur nevojë për llogaridhënie apo konsensus publik. Aferim i qoftë!
DITA
