Redaksionale
Në vend të reflektimit, makineria e pushtetit ka ndezur motorët e një ofensive absurde për të bindur një popull të tërë se problemet e tij janë imagjinare.
Sipas tyre, njerëzit nuk dalin në protestë nga revolta, pabarazia, padrejtësia, korrupsioni, varfëria apo dëshpërimi, por sepse janë “manipuluar” nga algoritmi dhe forcat e errëta e që duan destabilizimin e vendit.
Kjo strategji, sado bajate, nuk surprizon.
Manuali i qeverisjeve patetike propagandistike ka mbetur i pandryshuar ndër shekuj. Kur nuk fsheh dot dështimin, shpik një armik. Kur nuk mbyll dot plagën, faji i lihet “tradhtarëve” të brendshëm apo konspiracioneve të jashtme.
Kryeministër Edi thjesht po ndjek pikë për pikë këto skenare, duke i ndërruar madje nga dita në ditë.
Kombinacionet janë vërtet magjike. Sa hap e mbyll sytë, u harruan përrallat me “grekët xhelozë” që na kishin zili bumin turistik dhe rritjen e madhe ekonomike. Brenda natës, laboratoret sajuan një armik të ri, më ekzotik: Iranin!
Pse pikërisht Iranin? Sepse edhe koordinimi me axhendat globale duhet të jetë kirurgjikal.
Por le ta zëmë për një moment, ashtu në marrëzi e sipër, se qenka vërtet Irani pas kësaj. Le të pranojmë skenarin e tyre qesharak. A e pyet ndonjëherë veten ky Kryeministër, qoftë edhe për një sekondë të vetme përpara pasqyrës: Si ka mundësi që kaq shumë njerëz, me mijëra e mijëra, janë kaq të gatshëm të mbushin sheshet?
Nëse çdo gjë shkonte shkëlqyeshëm, si arriti ky “Irani” imagjinar të bindte gjithë këtë rini, këta prindër e këta qytetarë të mblidheshin masivisht në rrugë?
Gjithë kjo pakënaqësi ulëritëse, gjithë ky zemërim që ka plasur, për kë është dhe pse ekziston? Përgjigjen e di çdo shqiptar, e di edhe vetë KM-ja.
Pikërisht sepse e di, i duhet të shpikë dordolecë gjeopolitikë.
Hapi i parë i kësaj loje mbetet gjithmonë zhvendosja e vëmendjes. Krijohet një pseudo-problem, fryhet artificialisht dhe shndërrohet në çështje kombëtare për të mbytur zërin e rrugës.
Prej ditësh, vëmendja publike po tentohet të gozhdohet pas një debati absurd: A ka luftuar apo jo një individ i caktuar në Kosovë? Po çfarë rëndësie ka biografia e një protestuesi për një pacient që lëngon në spitalet me njëqind probleme? Si ia zgjidh kjo jetën një qytetari të cilit i grabitet prona? Po një pensionisti që lufton me qindarkën përballë çmimeve? Po shqiptarit me jetë të shkatërruar nga korrupsioni? Po familjeve të bëra copash nga migrimi masiv?
Përgjigjja është e prerë: Nuk ka asnjë lidhje.
Aq më tepër që i njëjti Kryeministër që sot bën gjyqin e patriotizmit, nuk ka shkelur kurrë në asnjë front lufte, përveç betejave të mbrapshta hibride. E megjithatë, kjo nuk e ka penguar të pozojë si shpëtimtari i madh vizionar i kombit.
Mjafton që një apo dy protestues të jenë shprehur kundër luftës në Iran që e gjithë lëvizja qytetare të etiketohet nga Edi si “antiamerikane”, e marrë peng nga radikalizmi, etj.
Ironia këtu thërret qiellin. Sondazhet tregojnë se rreth 75% e vetë qytetarëve amerikanë kanë qenë kundër asaj lufte dhe e kanë quajtur gabim. Sipas logjikës të sëmurë, i bie që edhe vetë populli amerikan të jetë “antiamerikan” dhe i trullosur nga dashuria për terrorizmin?!
Një poet i njohur kanadez dikur ka thënë se njeriu e kupton lehtësisht se ku duhet të pozicionohet, mjafton të shohë se cilët janë rreshtuar në krahun tjetër.
Prandaj, zgjedhja sot është më e thjeshtë se kurrë.
Problemi i vërtetë i Shqipërisë nuk janë historitë e shpikura të propagandës, as frontet imagjinare me Iranin. Problemi është shteti i kapur nga krimi, korrupsioni galopant që ka infektuar çdo qelizë dhe arroganca e një pushteti që po na thotë se paska tapi mbi Republikën vetëm pse ka fituar 80 mandate deputetësh kukulla.
DITA
