Nga Mira Kazhani
Tre gra u vranë! Dy të tjera u plagosën. Nuk ka rëndësi çfarë përfaqësonin e çfarë i lidhte me killerin e tyre. Një martesë, një koinçidencë etj, etj..
Pse vazhdojnë të vriten gratë nga burrat? Mentaliteti! Pandëshkueshmëria po ashtu. Por kjo fjala pandëshkueshmëri e ka bërë kaq të pajetë kauzën; sikur e ngurtëson brenda një salle gjyqi dhe e le aty.
Është e qartë që politikat penale nuk mjaftojnë nëse nuk i trajtojmë në themel rrënjët e krimit ndaj gruas! Nëse nuk kurojmë mentalitetin dhe botëkuptimin tonë si shoqëri!
Nuk zgjidhet veç me “drejtësinë” sado që na konvenon që disa gjëra t’ua lëmë ligjeve, apo atyre burrave dhe grave “atje lart”!
Një pyetje në vend të shembullit konkret: Kuotat e grave në politikë, pas kaq shumë vitesh, a thua e kryen misionin atyre? Edhe vetë gratë e shumta të kuotave (12 gra ministre në qeveri!) nuk kanë bërë dot asgjë për ta emancipuar shoqërinë. Ndoshta as veten.
Sot nuk jemi një shoqëri normale. Jemi të polarizuar, të bigbrotherizuar, mes rrokaqiejve, makinave të luksit, shtëpive dhe pushimeve me një foto të bukur në Instagram; përballë varfërisë, të dobtëve, të dhunuarve, të papunëve, të pashpresëve! Por që kanë sy në ballë.
Jetojmë të gjithë në një perimetër duke u parë në sy, duke u krahasuar, duke u mbushur me negativen. Për këtë të fundit, jep një dorë retorika e dhunshme në jetën publike, që bashkë me polarizimin dhe jetën në realitete alternative pjellin veç krim.
Si luftohet një mentalitet? 1- Me tekstet në shkolla 2-Me tregun e punës 3-Me drejtësi e përgjegjësi publike/politike
Ja, një shembull i ditës: Në Greqi ministri i Infrastrukturës la detyrën. Ai s’ka faj kur dy trena përplasen, por shoqëria do shembuj dhe mesazhe përgjegjësie politike.
Kur këto elementë të marrin formë edhe tek ne, mund të jemi gati të flasim për kauza të tjera shumë të rëndësishme. Siç më tha bukur e sinqertë një këngëtar i brezit të ri para dy javësh, kemi një lumë të madh, për të kaluar tek “temat e Italisë”.
E merrni me mend se sa shumë tema ka që po t’i përmend në këtë shkrim do harrojmë gratë që u vranë, gratë që vriten, dhunën që s’po e mposhtim dot. Jemi vonë! Por më mirë vonë se kurrë!
