Historia e Marianne Bachmeier është një nga ngjarjet më të njohura dhe më tronditëse të drejtësisë: Një rast ku një nënë e dëshpëruar mori hak me dorën e vet.
Marianne Bachmeier lindi në vitin 1950 në Gjermani Perëndimore. Ishte një grua e zakonshme, nënë e vetme e një vajze të vogël, Anna, që e rriti e vetme me shumë përkushtim.
Në vitin 1980, vajza e saj Anna (7 vjeç) u rrëmbye, u dhunua dhe u vra mizorisht nga një burrë 35-vjeçar me emrin Klaus Grabowski, i cili ishte pedofil i dënuar më parë dhe ndodhej në liri me kusht pas një trajtimi “kastrimi kimik” të dështuar.
Vrasja e Annës shkaktoi zemërim publik dhe ngriti pyetje serioze mbi sistemin gjerman të drejtësisë, që kishte liruar një person të rrezikshëm.
Më 6 mars 1981, gjatë ditës së tretë të gjyqit ndaj Grabowskit në qytetin Lübeck, Marianne Bachmeier mori me vete një pistoletë të vogël (kalibër .22), hyri në sallën e gjyqit si spektatore dhe, në momentin kur ai nisi të fliste për mënyrën si kishte vrarë vajzën e saj, nxori armën dhe qëlloi shtatë herë drejt tij. Grabowski vdiq në vend.
Në atë moment, e gjithë salla shpërtheu në kaos. Shumë njerëz, përfshirë prindër të tjerë, shprehën haptazi mirëkuptim dhe simpati për nënën.
Ajo u akuzua fillimisht për vrasje, por gjykata e uli akuzën në vrasje të shkallës së dytë (vrasje nën afekt).
Në vitin 1983, u dënua me 6 vjet burg, por qëndroi vetëm 3 vjet e gjysmë.
Ky gjyq ndezi një debat kombëtar në Gjermani për drejtësinë, hakmarrjen dhe kufijtë e emocioneve njerëzore.
Shumë e panë si akt heroik, të tjerë si shembull të rrezikshëm të vetëgjyqësisë.
Jeta më pas
Pas lirimit, Bachmeier u përpoq të rindërtonte jetën. Në vitet ’90 jetoi për disa kohë në Namibi, pastaj u kthye në Gjermani, ku dha disa intervista të sinqerta për historinë e saj – shkruan gazeta DITA.
Në vitin 1996, ajo vetë u diagnostikua me kancer, dhe ndërroi jetë në 1996, në moshën 46 vjeçare. Në dokumentarin e fundit para vdekjes, ajo tha: “Unë e di që nuk ishte drejtësi — ishte vetëm dhimbje që shpërtheu.”
Rasti i saj mbetet një pikë referimi në debatin për drejtësinë emocionale. Ka frymëzuar filma, libra dhe dokumentarë (p.sh. filmi gjerman “Der Fall Bachmeier – Keine Zeit für Tränen”).
Është përdorur shpesh në etikë, sociologji dhe juridik si shembull i kufirit midis drejtësisë morale dhe ligjore.
Dita
Kur drejtësia ligjore dështon, nuk ngelet gjë tjetër veçse drejtësia personale. Shteti nëqoftëse nuk dëshiron drejtësinë personale, duhet t’i sigurojë dhe ruajë qytetarët e tij, duke vendosur një drejtësi që mbron viktimat dhe dënon fajtorët. Dhe jo e kundërta.
Te ndrite shpirti aty ku je. Se nuk ka me gje te keqe se keta pedofila qe vene dore mbi femijet.
Dhe ne burgje keta tipa i mbajne vecant, se aksidenatalisht mund ti gjejne te varur me carcaf ose me fyte te prere.
GJYKATESIN QE E LA TE LIRE, DUHEJ TE KISHTE VRARE.
Me duket se u vjen rrotul dhe ketyre prokuroreve dhe gjykatesve qe sillen si zot vendi sepse ne Shqiperi nuk duket ndonje drite drejtesie, por vetem sensacione per te genjyer njerezit. Jane kthyer prokurore e gjykates ne kanibale sot sidomos ne Tiranen e kuqe! Ku eshte Dumani qe na u hoq si njeriu i drejtesise e na doli plepi Saliut ne rritje? Pse e mbylli du here dosjen e 21 janarit, po te Gerdecit, po 14 shtatorin grushtin e shtetit. Kerme e poshter qe Saliu pohon me gojen e tij neper televizione qe do kisha vrare vete dhe te tjere e nuk i hyne gjemb ne kebe, palaço prokuror me gjithe kermen Olsi dado, Bani e tj