– Nga defteri i Çeços –
Thoma Goga
…Isha si i përgjumur, kur dëgjova një zë të fortë nga televizori: “O djem rrëmbeni armët; ja vdekje, ja liri!”. U çova të marrë belxhikun, po harrova që e dorëzova. I rashë kokës me grusht. Hë thoni, dorëzohej dyfeku në këto kohë?! Pastaj i thirra mendjes. Nuk m’u duk si zëri i kumandarit tim. Pa dale të shoh. Uuu, ç’më panë sytë! Plaku Mere kërkon të rrokim armët. Po armikun ku ta gjejmë, mo? Apo t’i biem njëri-tjetrit. Po ky ç’pati? Akoma nuk i ka ikur inati. Harroi Plaku Mere, se Mato Gruda me një gjyle topi të bën hi?
Dhe hyra në mejtime. Çoç më kishte zënë veshi se edhe Plaku Mere qenka forcuar e paska hapur biznes. Ka hapur një punishte armësh e do të shpërndajë dyfekë falas për “të ndihmuar” popullin. Siç duket i paska mbetur malli pa shitur. Gojët e liga thonë se na paska patur një punishte andej nga Gërdeci, ku plasi gjylja “e madhe”. Dhe populli, ngaqë është ca hollë nga “të hollat”, fillon e beson. E hëngri këtë matufepsje edhe plaka ime.
– Dil, o qyq, dil. Ikën shokët e tu të marrin armë e ti mbete mbyllur. Uuu, pika burrit, që mbeti pas çitjaneve të mia!
Që të qetësoja veshët e të shpëtoja ca orë nga llomotitjet e plakës, mora rrugën nga diga e liqenit. Pas më ndiqte zëri i matufit Mere: “O djem rrëmbeni armët-ë/Ja vdekje, ja liri…”.
Dakord jam të vdesim për lirinë, po për lirinë e kujt, mo? Nashti i bie të vdesim sa herë të thotë Plaku Mere, që është “fishkosur” nga trutë e “fut ujë” nga çdo anë. Ja kështu, që thoni ju. Dhe unë e ndava mendjen. Po dal si për gjueti. Këmbët më çuan nga parku “Rinia”. Në një çadër shumë kallaballëk. Kishte zbarkuar doktoratura dhe i masnin tensionin popullit. E mata dhe unë, mo. Një çupkë, që ta pije në kupë, ma tereziti mirë aparatin. Pastaj më dha xhevapin.
– E di si ma ke xhaxha, tamam për pilot.
– Hë më rruaç e të hëngsha dasmën! Po si t’ia mbush mendjen plakës, se jam gati për fluturim?!…
Ata që e kuptuan ku e vërvita llafin, qeshën. Ca metra më tej ishte një çadër tjetër. Aty shtyheshin të rinjtë. “Heu, thashë, e gjeta. Më duket se këtu po ndahen armë”. U sula dhe unë. Iu drejtova një zdapi, që më ngjau si përgjegjës.
– Na more djalë, ç’bënet këtu, mo?
– Ndahen “kapota”, xhaxha. Të hyjnë në punë?
– Ore, mua të më rrojë kapota e ushtrisë, po sille një se ja jap plakës.
Ata që ishin rrotull meje u çkrinë gazit, kurse “zdapi” më dha një kuti si pako aspirinash. Kur e hapa, uuu ç’të shoh! Ishin ca llastiqe si tollombace. E mo, nga “ato” që përdoren për “ashtu”…
– Ç’janë këto, mo djalë?- bëra të paditurin unë. Tunda kokën e vura mendjen në punë. Do ja çoj plakës në shtëpi. Pa do i them: “Armë kërkove zotrote, armë të solla”. Edhe këto “armë” të mbrojnë. Po të mbrojnë nga një gjë tjetër…Do “shkriftohemi” një çikë. Jam i bindur se ajo do “dorëzohet”, duke varuar çitjanet e bardha…
Ja kështu, që thoni ju. U nisa të marrë belxhikun e përfundova te “llastiku”. Mjerë ata që i shkojnë nga pas Plakut Mere. Dhe unë po e mbyll këtë mesele me urimin: Març nga ditët e tua o Plaku Mere e na lënç pas, se na bëre me gaz!…”
