Një ditë pas plumbave, Kryeministër Edi shpall ullishten e parë strategjike

Nga Migena Aleksi

Një ditë pas konfliktit të armatosur mes dy investitorëve Muça e Bedinaj, kryeministri Edi Rama shpalli lindjen e një parku të madh të ullirit.

Në një reagim të tij, Rama e cilësoi ngjarjen si një konflikt “banal dhe brutal” që cenon misionin kombëtar të Shqipërisë turistike. Sipas tij, sjellje të tilla nuk mund të tolerohen dhe duhet të marrin përgjigjen e duhur. Prandaj kryeministri ka vendosur që, toka ku u përplasën dy investitorët të kthehet në një aset publik, një park kushtuar ullirit, me varietete shqiptare dhe mesdhetare, me ekspozita të vajit të ullirit dhe me funksione edukative e turistike.

Kur dëgjon kryeministër Edin të flasë kështu, të krijohet përshtypja sikur njeriu që po flet nuk është i njëjti që për më shumë se një dekadë ka firmosur, promovuar dhe mbrojtur betonizimin më agresiv që ka njohur ndonjëherë bregdeti shqiptar.

Kush i krijoi mbivendosjet? Kush e drejton Kadastrën? Kush i emëron drejtuesit e saj? Kush lejoi që e njëjta tokë të shitej, të regjistrohej dhe të pretendohej disa herë? A nuk janë pikërisht institucionet e kontrolluara nga qeveria që prodhuan këtë minë me sahat?

Dhe nëse pronat ishin kaq problematike, kaq të paqarta, kaq të mbushura me konflikte e dyshime, atëherë kush ua dha dhe pse ua dha të dyve lejet e zhvillimit? Kush firmosi që në atë territor të ngriheshin resorte, vila, projekte “qindra milionëshe”?

Ka firmosur kryeministri që sot del si arbitër moral, paraqitet si ilaçi i sëmundjes që vetë ka krijuar. Ka më shumë se dhjetë vjet që e trajton bregdetin si një plaçkë për t’u ndarë mes pak duarve, klientë të politikës. Ullishtet, kodrat, brigjet, gjiret po kthehen njëri pas tjetrit në geto luksi prej betoni, në komplekse të mbyllura, në enklava të rrethuara ku jetojnë lloj lloj trafikantë, hajdutë dhe të korruptuar, ku natyra vlen vetëm deri në momentin kur shndërrohet në metra katrorë të shitshëm.

Sot licensuesi, mbrojtësi dhe promovuesi i këtij modeli flet për “pemën e bekuar të ullirit”. Ku ishte kjo dashuri për ullirin kur lejet e betonit mbinin më shpejt se barishtet? Ku ishte ky ekologjizëm romantik kur bregdeti u copëtua nga resortet dhe vilat e luksit? Ku ishte ky vizion natyralist kur z.Rama personalisht hapi rrugën për transformimin e Sazanit dhe Zvërnecit në projekte gjigante ndërtimi, pavarësisht protestave të vazhdueshme dhe kundërshtimit publik?!

Flet për shpronësime sikur po flet për bahçet në Surel. Ligji shqiptar e përcakton qartë kur dhe si mund të kryhen shpronësimet për interes publik. Nuk mjafton që kryeministri i radhës të zemërohet me një konflikt dhe të vendosë që toka e dy privatëve do bëhet park. Një interes publik nuk shpallet me monologje në Facebook. Kërkon kohën e vet pasi provohet me ligj, me procedurë,  transparencë, mbi të gjitha me respekt për të drejtën e pronës.

Kështu ndodh në një shtet ligjor, i pëlqen apo nuk i pëlqen një kryeministri që sot është, nesër nuk është.

Në Palasë nuk mungojnë ullinjtë. Mungon shteti, pasi aty dhe kudo tjetër ai është zëvendësuar me vullnetin arbitrar dhe mediokër të një individi. Të cilit nga dalldia e vet dhe nga servilizmi i palaçove që rrinë përqark po i duket vendi si çiflig personal, ku pasi vetë krijon kaosin, del në ekran për të dhënë dënime kolektive me një të rënë të lapsit.

Për njëqind ditë me radhë qytetarët protestojnë për Sazanin dhe Zvërnecin ku toka është gjithashtu e falsifikuar dhe parashikohet betonizim vilaxhinjsh në vend të natyrës unike të asaj zone. Nuk lëviz kryeministri asnjë milimetër.

Si ka mundësi që ndodhi një konflikt mes dy individëve dhe kryeministri zgjohet papritur si mbrojtësi suprem i ullinjve, biodiversitetit apo paqes sociale?

Sepse halli këtë herë është tjetërkund. Ndonëse paraqitet si ndërhyrje në dobi të publikut, kjo lëvizje bëhet për të mbuluar përgjegjësinë e shtetit.

Agjencia Shtetërore e Kadastrës (ASHK) ka regjistruar tituj pronësie të mbivendosur për të dyja palët, si dhe se si Këshilli Kombëtar i Territorit dhe Ujit (KKTU) ka miratuar leje zhvillimi apo ndërtimi mbi një tokë të kontestuar.

Duke qenë se ASHK-ja është në varësi të drejtpërdrejtë të Kryeministrit dhe KKTU-ja kryesohet nga vetë Edi Rama, përgjegjësia politike dhe administrative bie mbi ekzekutivin për mungesën e kontrolleve ose shpërdorimin e detyrës nga zyrtarët përkatës.

Shpronësimi shmang përplasjet e mëtejshme dhe u jep biznesmenëve dëmshpërblim nga taksat e qytetarëve, por njëkohësisht fsheh “kutinë e zezë” të Kadastrës dhe lejeve bregdetare pa sqaruar se cili dokument ishte i ligjshëm dhe kush mban përgjegjësi penale apo administrative.

Fatura financiare e gabimeve dhe dështimeve institucionale u kalon sërish taksapaguesve shqiptarë, të cilët do të financojnë kompensimin e tokës së shpronësuar.

Cicëron sot kryeministri për një “konflikt banal dhe brutal” që ka “pështirosur gjithë Shqipërinë”. Në të vërtetë, banale, brutale (dhe shumë e pështirë) është kjo shfaqje e përditshme e sundimit nga Njeriu dhe jo nga Ligji.

DITA