“Penxherja ime…”

“Kështu që sorrat dhe korbat as mos lodhen hiç së refuzuari BESËN sepse BESA jonë s’ka asnjë lidhje me ta, as mos rreshtin së ardhuri poshtë penxheres time me kërkesën për dorëheqje deri në vitin 2029 po të duan…” – Edi Rama, Kryeministër

Nga Migena Aleksi

Në kulturat konsoliduara demokratike, institucioni është një hapësirë impersonale. Kryeministri është thjesht një kalimtar apo administrator i përkohshëm i mandatuar nga qytetarët, ndërsa godinat, zyrat dhe dritaret i përkasin Republikës.

Kur gjuha zyrtare rrëshqet drejt “penxheres sime”, “zyrës sime” apo “qeverisë sime”, ku është kufiri mes legales (institucionit) dhe personales (pronës)?

Në janar të vitit 2011, retorika e Sali Berishës bazohej mbi të njëjtën logjikë: godinës së Kryeministrisë i jepej një status thuajse “i shenjtë”, ku çdo afrim apo goditje ndaj dritareve e murit mbrojtës perceptohej si goditje direkte ndaj vetë personit të tij dhe rrjedhimisht “sovranitetit të shtetit”.

Në të dyja rastet pushteti personalizohet: Godina zyrtare pushton rolin e kështjellës personale duke anashkaluar faktin se protesta zhvillohet përballë një institucioni që mbahet me taksat e po atyre qytetarëve.

Çfarë janë institucionet në të vërtetë?
Në konceptin e shtetit të së drejtës, institucionet janë struktura të krijuara për t’i shërbyer publikut, jo individit që ulet në karrige. ​Ato nuk janë pronë private. Kryeministria nuk është “shtëpia” e kryeministrit të radhës, por e drejta e qytetarëve për t’u qeverisur.

Penxherja nga e cila shikon kryeministri nuk është penxherja e tij, por dritarja e shtetit nga ku duhet të dëgjohet zëri i qytetarëve, përfshirë edhe atyre që nuk e kanë votuar, nëse janë të tillë.

Marrë nga profili i autores në FB