Suedia fillon të bëhet e paduruar me NATO-n. U desh një debat i thellë i brendshëm për ta bërë një pjesë të mirë të popullsisë të pranonte braktisjen e neutralitetit tradicional nordik. Por, pasi u finalizuan qëndrimet e brendshme dhe u dërgua kërkesa për anëtarësim në aleancën perëndimore, ajo u prit me një veto të hidhur dhe befasuese nga Turqia. Ekzekutivi osman ende nuk e ka falur pushtetin skandinav për shfaqjet e tij tradicionale të simpatisë ndaj lëvizjes kurde – ata madje kanë shkuar aq larg sa të mohojnë ekstradimin e të arratisurve nga shteti turk.
Megjithatë, lojtarët e mëdhenj në organizatë po digjen të përfshijnë Suedinë. Jo vetëm për shkak të pozicionit të saj gjeostrategjik, një hap larg Rusisë, por kulturalisht evropiane, por edhe për shkak të zhvillimit të saj të jashtëzakonshëm ekonomik dhe institucioneve të saj solide demokratike. Megjithatë, asgjë nuk duket e mjaftueshme për ta bërë Erdoganin dhe ndjekësit e tij të ndryshojnë mendje. Në fakt, plani fillestar ishte që të përshpejtoheshin sa më shumë procedurat e pranimit për Finlandën dhe Suedinë, në mënyrë që të dy vendet të mund të hynin në të njëjtën kohë. Diçka që nuk ka mundur të materializohet, kryesisht për shkak të mosmarrëveshjeve të gjata mes Stokholmit dhe Ankarasë.
Por, sa më shumë që kalon koha dhe sa më i palëvizshëm duket qëndrimi turk, aq më shumë lutjet suedeze fillojnë të ngjajnë me thirrjet për ndihmë. Dhe është se, megjithëse nuk pritet të jetë diçka që do të ndodhë në të ardhmen e afërt, ekziston një frikë e përgjithshme në vend nga një pushtim i ardhshëm rus në rajonin nordik. Pavarësisht se, në parim, është Finlanda ajo që do të ishte më e ekspozuar territorialisht në këtë skenar, Helsinki tashmë ka sigurimin e besueshëm të jetës së anëtarëve të NATO-s. Diçka që i mungon Suedisë, për ankthin e forcave të saj të armatosura.
Ushtrime të përbashkëta
Sepse është Ministria e Mbrojtjes ajo që në mënyrë më eksplicite po shtyn për të arritur integrimin Atlantik. Duke ditur se janë të pambrojtur përballë një valë eventuale ekspansioniste nga Kremlini në perëndim, ekipi i ministrit ka përgatitur një raport të detajuar në të cilin mbrohet me forcë kauza e bashkimit ushtarak me fuqitë perëndimore. Sipas dokumentit, bashkëpunimi në kuadër të NATO-s do të ndihmonte në stabilizimin jo vetëm të rajonit të Evropës Veriore, por të gjithë kontinentit duke frenuar ambiciet e qeverisë ruse.
Përveç kësaj, mbajtësi i portofolit luftarak, i moderuari Pal Jonson, ka shtuar se pozicioni gjeografik i Suedisë do t’u ofronte anëtarëve të aleancës mundësi strategjike të shumta dhe fitimprurëse. Diçka që, pa dyshim, e ndajnë aseti kryesor i NATO-s, Shtetet e Bashkuara. Dhe shfaqja e mbështetjes së Uashingtonit ka tejkaluar fushën e fjalëve, pasi forcat e tij ajrore janë aktualisht të angazhuara në stërvitje të përbashkëta me ushtrinë suedeze, pas dërgesës së dy avionëve ushtarakë nga Amerika e Veriut. Topi, megjithatë, është ende në fushën e ‘një burri me kostum dhe mustaqe’, i quajtur Tayyip Erdogan.
