Nga Johana Lubonja
Kjo botë kërkon produktivitet të vazhdueshëm dhe shfaqje të panderprerë të forcës. Shkrimtari i njohur brazilian Paulo Coelho sjell një reflektim të thellë mbi përballjen me rrëzimet, pikëllimin dhe humbjen.
Përmes letërsisë së tij filozofike – veçanërisht figura-metaforë të “Luftëtarit të Dritës” – Coelho na kujton se momentet tona më të errëta nuk e përcaktojnë atë që jemi në të vërtetë.
Trishtimi si provë se shpirti është ende gjallë
Kur përballemi me një dështim, një humbje apo një zgjedhje të gabuar, ekziston rreziku të identifikohemi plotësisht me dhimbjen. Në vend që ta shohim veten si “ndërmjetës”, pra që thjesht po kalojnë një periudhë të vështirë, priremi të besojmë se jemi shndërruar në vetë atë dështim.
Edhe në këto çaste depresioni apo humbje shprese, Coelho na drejtohet me fjalë që mbeten një udhërrëfyes universal: “Ti nuk je ai që dukesh në momentet e trishtimit. Je shumë më tepër. Ndërsa shumë të tjerë kanë hequr dorë, ti je ende këtu. Faktet tregojnë se shpirti yt është ende gjallë.”
Sipas autorit, trishtimi nuk është domosdoshmërisht provë e dorëzimit. Përkundrazi, ai tregon se brenda nesh diçka vazhdon të ketë vlerë. Ne vuajmë për një ëndërr të thyer prá sepse patëm guximin ta dëshironim, dhe qajmë për atë që humbëm sepse kishte rëndësi për ne.
Arti i të pushuarit pa humbur rrugën
Coelho mëson se asnjeri nuk duhet të ndihet i detyruar të tregohet menjëherë i fortë. Ashtu si luftëtari që pranon goditjet gjatë betejës, edhe ne kemi nevojë të ndalojmë, të qajmë për goditjet e marra dhe të rifitojmë energjitë e humbura.
Megjithatë, rreziku i vërtetë qëndron te vonesa për t’u ngritur. Autori përdor simbolikën e kalorësit: ”Kur një kalorës bie nga kali dhe nuk hipën sërish në shalë brenda pak minutash, rrezikon të mos ketë më kurrë guximin për ta bërë këtë.”
Ky “rregull i minutave” nuk duhet marrë në mënyrë literale. Plagët kanë nevojë për kohën e tyre të shërimit. Por thelbi i mesazhit është se nuk duhet t’ia lëmë frikës fjalën e fundit. Luftëtari nuk është i fortë sepse nuk bie kurrë, por sepse refuzon që rrëzimi të tregojë përgjithmonë se kush është ai.
Pas çdo zhgënjimi apo rrëzimi, ajo që çdonjëri prej nesh ka nevojë t’i kujtojë vetes është e thjeshtë: pikëllimi është vetëm një kapitull, jo e gjithë historia.
DITA
