Nga ARBEN DUKA (1957-2021)
1.
Edhe Zotin thonë njëherë,
E gostitën me pak verë,
Pastaj pyeti i menduar:
“Nga doli kjo e bekuar?!…”
I thanë Zotit, sakaq hera
Se vera doli nga ferra,
Uroi Zoti: “U shumoftë,
E gjithë botën e mbuloftë!…
Të mbijë e të rritet vetë,
Pa mundim e pa hyzmet…”
Po njëri u bë pishman,
Që Zotit s’ia tha tamam,
tha, kur gotën prapë ja mbushi:
“S’del nga ferra, po nga rrushi…”
-Eh,- tha Zoti,- kaq e pata,
I vajti ferrës urata
Dhe për rrushin kot më thatë,
S’e kthej dot atë uratë.
Mbushma gotën dhe njëherë,
E bekuar qofsh, moj ferrë
2.
Një të hënë a një të martë,
Mbeti gomari në baltë,
Gjithë fshati, kur e pa,
Sa gjynah, gomari tha.
Po askush mundimin s’mori
Dhe gomarin nuk e nxori,
Dhe thoshin, posht’ e përpjetë:
Sa gjynah, gomar’ i shkretë!…
Me një frymë erdh’ i zoti,
Me një frymë, sa i thanë,
U fut në ujë e në baltë,
Gomarin nxori në anë.
Dhe mbetën fjalët e arta:
I zoti të nxjerr nga balta,
I zoti të nxjerr, o bir,
Bota rri e bën sehir…
