Nga Migena Aleksi
Nga një pikë e qetë gjeopolitike në kapërcyellin e dy kontinenteve, Ceuta u kthye brenda 48 orësh në epiqendrën e një prej krizave më të egra migratore që Evropa ka parë në vitet e fundit.
Më shumë se 50 mijë emigrantë arritën të shkelnin në territorin spanjoll në Afrikën e Veriut, duke shfrytëzuar si çarjet në mbrojtjen kufitare, ashtu edhe tolerimin e heshtur të autoriteteve marokene në anën tjetër të gardhit.
Për Madridin zyrtar, kjo nuk është tanimë një valë e zakonshme kërkuesish azili, por një goditje e drejtpërdrejtë mbi sovranitetin kombëtar dhe sigurinë e Bashkimit Evropian.
Reagimi i qeverisë spanjolle ishte i menjëhershëm dhe pa precedentë për nga shkalla. Blindat dhe trupat e armatosura patrulluan bregdetin e Fnideq-it dhe gardhin ndarës, duke kthyer plazhet e qeta në zonë ushtarake.
Duke zbatuar procedurat e përpejtuara administrative dhe diplomatike, Madridi nisi dëbimin e menjëhershëm të mijëra personave mbrapsht drejt Marokut.
Ngjarja rihapi plagët e vjetra gjeopolitike mes Spanjës dhe Rabatit, ku çështja e emigrimit përdoret shpesh si levë presioni politik për autonominë e Saharasë Perëndimore.
Përtej pamjeve prekëse të të rinjve e familjeve që sfidonin detin me not apo me gomone improvised, kriza e Ceutës nxori në pah ekuilibrin e brishtë evropian. Ceuta dhe Melilla – dy enklavat e vetme tokësore të BE-së në kontinentin afrikan – janë shndërruar në simbole të “Kalasë Evropiane” (Fortress Europe).
Me sa duket, sa herë marrëdhëniet diplomatike mes Madridit dhe Rabatit ftohen, gardhi i Ceutës kthehet automatikisht në një valvul shkarkuese e presionit. Por për Evropën, mësimi i Ceutës është i qartë. Sa kohë që politika e mbrojtjes së kufijve varet nga marrëveshjet me vendet transitore, stabiliteti i kufijve të saj jugorë do të mbetet gjithmonë i varur nga humori gjeopolitik i fqinjëve.
DITA
Që kur filloi sulmi në Gaza dhe Iran Espania po përballet me probleme seriaze ishte para sa hohe kolapsi energjetik dhe tani kolaps refugjatë