E gjitha filloi me një bast. Në moshën rreth 20 vjeç, Carl Busby, duke pirë birrë me miqtë e tij, deklaroi me shumë besim se mund të ecte në këmbë nga maja më jugore e Amerikës së Jugut deri në shtëpinë e tij në Britaninë e Madhe.
Miqtë e tij shpërthyen në të qeshura. Ky mosbesim u shndërrua në një sfidë personale për ish-parashutistin. Pasi bëri llogaritjet fillestare, ai arriti në përfundimin se kjo nuk ishte një ide qesharake, por një plan plotësisht i realizueshëm, sado absurd që tingëllonte. Disa vjet më vonë, në vitin 1998, Busby, duke u nisur nga Punta Arenas në Kili, filloi misionin epik “Misioni Goliath”.
Disiplina dhe vetmia
Sot, 27 vjet më vonë, sipërmarrja e tij e guximshme po i afrohet fundit, pasi pritet të kthehet në qytetin e tij të lindjes, Hull, Angli, shtatorin e ardhshëm. Ashtu si një Phileas Fogg i ditëve të sotme, Busby e filloi misionin prej 50,000 kilometrash me besimin se do ta përfundonte atë brenda rreth 12 vjetësh.
Megjithatë, realiteti doli të ishte shumë më i vështirë. Që nga dita e parë, ai i vendosi vetes dy rregulla të panegociueshme: nuk lejohej të përdorte asnjë lloj mjeti mekanik transporti për të vazhduar dhe nuk lejohej të kthehej në shtëpi derisa të përfundonte itinerari.
Disiplina e tij ushtarake duket se ka luajtur një rol vendimtar. Duke shërbyer për 11 vjet në Batalionin e 3-të të Parashutistëve të Ushtrisë Britanike, ai i ndoqi rregullat me qëndrueshmëri absolute.
Ai as nuk u kthye për të parë të birin, i cili herë pas here e shoqëronte në pjesë të shkurtra të itinerarit. Në të njëjtën kohë, endja e vazhdueshme ndikoi edhe në jetën e tij personale, pasi, siç e ka pranuar vetë, asnjë marrëdhënie nuk ishte në gjendje t’i rezistonte stilit të pazakontë të jetesës që zgjodhi. Vetmia ishte diçka që ia vështirësoi, por ai e dinte që në fillim se ecja do të ishte mendërisht dhe fizikisht e lodhshme.
Gjatë gati tre dekadave, Busby, tani 57 vjeç, ka përshkuar shkretëtira, xhungla, tundra dhe disa nga vendet më të largëta në planet. Ai ka ecur nëpër të gjithë kontinentin amerikan, ka kaluar ngushticën e ngrirë të Beringut dhe ngushticën pothuajse të pakalueshme të Darien midis Panamasë dhe Kolumbisë, ka kaluar Rusinë dhe ka udhëtuar në të gjithë Evropën.
Gjatë ekspeditës, ai pësoi një dëmtim të rëndë kur rrëshqiti dhe dëmtoi kyçin e dorës pa qasje në kujdes mjekësor.
Në udhëtimin e tij, ai u mbështet shumë herë në mirësinë e të huajve, një përvojë që, siç tha ai, ndryshoi mënyrën se si e sheh botën. Për pjesën më të madhe të udhëtimit, Busby shtyu një karrocë të projektuar posaçërisht, “Bisha”, ku mbante pajisjet, ushqimin dhe të gjitha furnizimet e nevojshme.
Ai mori mbështetje financiare nga familja dhe miqtë, ndërsa shumë qytetarë dhanë donacione sapo mësuan për udhëtimin e tij. Kompanitë e kontaktuan dhe deri në vitin 2003 ai nënshkroi një kontratë për librin e tij të parë, “Giant Steps”, i cili u botua disa vjet më vonë.
Ai zgjodhi të shmangte Iranin dhe Rusinë dhe në vend të kësaj notoi përmes Detit Kaspik drejt Azerbajxhanit. Prej andej, ai vazhdoi për në Turqi para se të hynte në Evropë. Deri në mesin e qershorit 2026, Carl arriti në Belgjikë. “Jeta është e shkurtër dhe duhet ta jetosh atë në maksimum. Njerëzit do të të përqafojnë dhe do të të ndihmojnë të vazhdosh”, ka thënë ai.
Një pengesë tjetër
Vetëm disa muaj para se të përfundonte “Misionin Goliath” të tij, Busby po përballet me një pengesë tjetër të papritur. Operatori i tunelit të kanalit Getlink, ka refuzuar kërkesën e tij për të ecur nëpër tunel për arsye sigurie, ndërsa ligji francez lejon notin në Kanal nga bregu i Mbretërisë së Bashkuar në Francë, por jo anasjelltas.
Busby është aktualisht në bisedime me rojen bregdetare franceze për këtë çështje, duke shpresuar që ose të marrë leje të veçantë ose të gjejë një zgjidhje tjetër që do t’i lejojë atij të përfundojë udhëtimin pa shkelur rregullat e rrepta që ai ka vendosur për veten e tij.
Ankthi dhe krenaria e nënës
Shumë kohë para se të niste udhëtimin më të gjatë të jetës së tij, Carl Busby po luftonte një betejë tjetër. Si një nxënës me disleksi të rëndë, ai ngacmohej sistematikisht në shkollë dhe, siç e ka përshkruar vetë, ato vite ishin “ferr”.
Ai shpesh kërkonte ngushëllim në fshat, duke kaluar kohën e lirë duke vëzhguar zogjtë në fushat përreth shtëpisë së tij. Nëna e tij, Angela, duke folur për BBC, tha se djali kthehej nga shkolla i lënduar nga ngacmimet dhe fyerjet e shokëve të klasës.
Streha e tij ishte natyra dhe për këtë arsye çdo natë ajo luftonte për ta bindur të vinte në shtëpi për darkë. Pavarësisht vështirësive, i riu Carl nuk hoqi dorë kurrë nga qëllimet e tij. Edhe pse nuk ishte një djalë i madh, ai këmbënguli derisa kaloi testet e rraskapitëse të Kompanisë P, procesi i kërkuar i përzgjedhjes për parashutistët në Ushtrinë Britanike. Iu desh më shumë se një përpjekje, por më në fund ia doli.
Nëna e tij beson se këmbëngulja dhe vendosmëria e tij, së bashku me dëshirën për ta bërë veten dhe familjen e tij krenarë, ishin elementët që e çuan drejt suksesit në ushtri. Si çdo nënë që përjeton mungesën e gjatë të fëmijës së saj intensivisht, ajo vazhdoi t’i blinte një dhuratë çdo Krishtlindje, edhe pse e dinte se nuk do të ishte aty për ta hapur atë. Sot, pas gati tre dekadash, ajo pret me padurim kthimin e tij, sikur ai vetë të ishte dhurata më e çmuar e Krishtlindjeve.
n.s. / dita
