Nga Auron Tare
Në skajin jugor të Shqipërisë ndodhet një nga zonat më të rëndësishme të mbrojtura të vendit. E shpallur Park Kombëtar që në vitin 2000 dhe më pas e përfshirë në listën e Pasurive Botërore të UNESCO-s, ajo quhet Butrint.
Megjithatë, deri në vitin 2024, kjo hapësirë e mbrojtur u privua papritur nga një pjesë e mbrojtjes së saj ligjore dhe, gjysmë fshehurazi e gjysmë ligjërisht, aty kanë nisur ndërtime.
Përveç kësaj, Qyteti Antik i Butrintit iu dha në administrim një fondacioni të huaj, AADF. Me një vendimmarrje që për shumëkënd mbetet ndër aktet më fyese ndaj shtetit shqiptar, administrimi i një pasurie kombëtare iu kalua një fondacioni të drejtuar nga zoti Michael Granoff nga Nju Jorku.
Në gjithë këtë histori, që tashmë zgjat prej gati katër vitesh, çuditërisht ka munguar zëri i përfaqësuesve të popullit deputetëve të Vlorës ku kjo zonë ndodhet.
Me përjashtim të deputetes së Sarandës, Ina Zhupa, deri më sot nuk kam dëgjuar asnjë deputet të flasë publikisht për këto çështje me rëndësi afatgjatë për shqiptarët, ndërtimet në zonën e mbrojtur dhe kalimin e administrimit të Qytetit Antik te një fondacion i huaj.
Teksa po shkruaja këto rreshta, mendova të shihja se kush janë deputetët e qarkut të Vlorës, të cilët kanë detyrimin ligjor dhe moral të shprehin vullnetin e qytetarëve?
Në fund të fundit, edhe nëse dikush beson se këto zhvillime janë në dobi të Shqipërisë, përfaqësuesit e popullit kanë detyrimin të flasin, të argumentojnë dhe të mbajnë përgjegjësi publike.
Përveç Çuçi, Damjanit, Pirro Vengu dhe Ardit Bido, që i njoh personalisht, por që nuk i kam dëgjuar asnjëherë të shprehen për këtë çështje, nuk njihja askënd tjetër nga radhët e familjes socialiste.
Për të mësuar më shumë, pyeta Google-in. Lista që më doli fillonte me Koço Kokëdhimën. Provova edhe ChatGPT-në. Në disa përgjigje më jepte emra të ndryshëm.
Për të mos gabuar, pyeta edhe disa miq vlonjatë. Përgjigjet e tyre më ngatërruan edhe më shumë, megjithëse duhet ta pranoj se më dhuruan edhe jo pak humor, falë fjalorit të përdorur.
Në fund u dorëzova përballë kësaj situate disi komike dhe pranova se pritshmëria ime që përfaqësuesit e Vlorës të shpreheshin për një çështje kaq të rëndësishme për trashëgiminë kulturore kombëtare ishte, me shumë gjasë, një humbje kohe.
