Artikulli i mëposhtëm i Mero Bazes është një shkrim me tone të ashpra, i tipit opozitar brenda llojit ose një analizë fortësisht kritike ndaj drejtimit aktual të Partisë Demokratike. Kjo është tema e preferuar e autorit. Ai përdor një gjuhë direkte, polemizuese dhe nuk kursen etiketime të rënda moralisht dhe ligjërisht për Sali Berishën.
Shkrimi godet aty ku dhëmb më shumë: te konsistenca. Nëse Berisha erdhi në pushtet brenda PD-së duke përdorur si kalë beteje “humbjen e Bashës” dhe nevojën për dorëheqje pas dështimit, moszbatimi i të njëjtit rregull për veten krijon një krizë legjitimiteti moral.
Shkrimi e portretizon këtë si një “vrasje” të kauzës fillestare të lëvizjes së tij dhe parashikon një tjetër kalvar gjyqësor që mund të mbajë peng vulën dhe logon.
Nëse gjykata vonon sërish vendimmarrjen (siç bëri për 3 vite), kjo do të prodhonte një tjetër cikël paqartësie që dëmton vetëm opozitën. Shkrimi shfaq edhe një mosbesim të thellë ndaj sistemit të drejtësisë, duke e quajtur “luks” kërkesën për përgjegjshmëri prej tyre.
Në pjesën e dytë, shkrimi liston ato që i quan gënjeshtrat e Berishës, si psh
primaret që u kthyen nga një mjet demokratizimi, në proces të manipuluar.
Në vend të bashkimit, ai sheh tkurrje dhe përçarje, kurse sanksionet (Non-Grata) mbetën në fuqi pavarësisht përpjekjeve juridike apo lobuese.
Mesazhi final i Meroa është gati cinik por pragmatist:.”Qejfi paguhet shtrenjtë”. Sipas shkrimit, nëse baza e partisë zgjedh besnikërinë ndaj liderit mbi rregullat statutore dhe realitetin elektoral, kostoja është qëndrimi i përhershëm në opozitë.
Këtu dua të ndalem pak. Po anashkaloj pyetjen nëse ka vërtet peshë ligjore lëvizja e Alesia Balliut në një ambient politik ku rregullat shpesh interpretohen sipas forcës së grupeve, dhe jo sipas germës së ligjit.
Por, a është vërtet Berisha “në opozitë” në kuptimin e mirëfilltë politik, siç thotë Mero? Realpolitika e parave dhe interesave flet ndryshe.
Humbja e zgjedhjeve është një kosto vetëm për votuesin e thjeshtë të PD, por jo për elitën drejtuese. Ndërsa në ekran shkëmbehen akuza të rënda, në zyrat ku ndahen lejet e ndërtimit apo tenderat, interesat shpesh gjejnë gjuhën e përbashkët. Ky është koncepti i “Klubit të Oligarkisë”, ku rrotacioni politik nuk e prek rrjedhën e parave.
Është edhe bashkëqeverisja e fshehtë. Emërimet e figurave të caktuara në administratë apo borde shërbejnë si “ura lidhëse” që garantojnë stabilitetin e këtij sistemi, pavarësisht se kush e mban vulën e kryeministrisë.
Pse i intereson Berishës kjo gjendje? Sepse.mbajtja e PD-së në këtë gjendje “ngrirjeje” (as fituese, as e shpërbërë) i shërben dy qëllimeve:
E para, siguron një mburojë politike kundër drejtësisë (SPAK), duke e shitur çdo hetim si “përndjekje të liderit të opozitës”.
E dyta duke kontrolluar logon dhe bazën, ai bllokon lindjen e një opozite të re që mund të rrezikonte vërtet interesat ekonomike të të dyja palëve.
Në këtë pikë, fjalia e Meroa “kostoja është qëndrimi i përhershëm në opozitë” merr një kuptim tjetër. Për qytetarin, kostoja është mungesa e ndryshimit dhe varfërimi..Për PD-në si strukturë, kostoja është tkurrja dhe humbja e idealit. Për lidershipin, kjo “opozitë” është në fakt një zonë komode, ku përfiton nga paratë publike pa pasur përgjegjësinë e qeverisjes.
Ky fenomen quhet “Shtet i Kapur” (State Capture), ku kufiri mes pozitës dhe opozitës fshihet pas interesave të biznesit që financojnë të dyja kampet.
Duke parë këtë lidhje kaq të ngushtë ekonomike, një forcë e re e vetme politike nuk mundet ta thyejë këtë rreth. Sistemi është aq i blinduar sa çdo “rebelim” i ri do të përfundonte i blerë nga të njëjtët aksionerë.
Ditë të mbarë
Adtian Thano
