Redaksionale
Në kuptimin e rreptë juridik dhe të menjëhershëm, kjo rezolutë e Parlamentit Europian (PE) NUK është ligjërisht e detyrueshme (non-binding) për qeverinë shqiptare. Megjithatë, ajo ka një peshë jashtëzakonisht të madhe politike dhe kushtëzuese për të ardhmen e vendit.
Për ta kuptuar më qartë:
Rezoluta e miratuar është pjesë e raportit të progresit për ecurinë e Shqipërisë drejt BE-së. Parlamenti Europian nuk ka autoritet legjislativ mbi shtetet që nuk janë ende anëtare të Bashkimit Europian. Prandaj, qeveria shqiptare, nga pikëpamja formale ligjore, mund të zgjedhë ta injorojë këtë thirrje pa u përballur me penalitete të menjëhershme ligjore apo gjyqësore nga institucionet e BE-së.
Por edhe pse rezoluta është një “thirrje” ose “rekomandim”, ajo prek direkt Kapitullin 27 (Mjedisi dhe Ndryshimet Klimatike), i cili është një nga kapitujt më kompleksë të negociatave për anëtarësim.
Siç citohet edhe në tekstin e rezolutës, respektimi i këtyre standardeve mjedisore (si Direktiva për Shpendët dhe Direktiva për Habitatet) dhe shfuqizimi i ndryshimeve ligjore në kundërshtim me to, janë “kriteret e mbylljes së Kapitullit 27”.
Kjo do të thotë se nëse qeveria e injoron rezolutën ajo mund të vazhdojë projektet dhe ligjin e ri aktualisht, por kur të vijë koha për të mbyllur Kapitullin 27 dhe për t’u anëtarësuar zyrtarisht në BE, Shqipëria do të bllokohet. Asnjë vend nuk mund të anëtarësohet në BE pa pëlqimin e Parlamentit Europian dhe pa përmbushur këto kritere.
Pra kthehet në kusht politik sepse çdo hap i procesit të integrimit kërkon unanimitet nga shtetet anëtare dhe vlerësime pozitive nga institucionet e BE-së. Ky amendament i bën të qarta “vijat e kuqe” të Brukselit sa i përket betonizimit të zonave të mbrojtura.
Përmbledhtazi, qeveria nuk e ka me detyrim ligjor të ndalojë punimet apo të ndryshojë ligjin brenda ditës së sotme, por nëse synon që Shqipëria të bëhet pjesë e Bashkimit Europian, zbatimi i këtyre kërkesave bëhet kusht i pashmangshëm dhe i panegociueshëm në tavolinën e bisedimeve.
DITA
