Nga Dori Xhima
Aksidentet rrugore vazhdojnë të marrin jetë në Shqipëri edhe pse masat ndëshkuese ashpërsohen përditë deri në absurd. Masat e ashpra ngjajnë shpesh si një “suvatim mbi mur të kalbur” derisa shteti të kalojë nga logjika e gjobëvënies vetëm për të mbledhur lekë, te kujdesi real për rrugët dhe jetën.
Shumë akse rrugore në Shqipëri, megjithëse kanë kushtuar shumë, janë të projektuara dobët ose vuajnë nga defekte kronike që favorizojnë aksidentet, pavarësisht sa ngadalë apo shpejt ecën shoferi. Këto mungesa bëjnë që çdo gabim i vogël i shoferit të kthehet në tragjedi.
Është edhe kultura e nxitimit dhe stresi social. Mënyra e jetesës dhe psikologjia e shoqërisë sonë reflektohen drejtpërdrejt në timon Agresiviteti në rrugë, trafiku i rënduar, stresi ekonomik, mungesa e qetësisë dhe nevoja për të treguar status social përmes shpejtësisë apo makinës krijojnë një atmosferë lufte në asfalt.
Ndikon padyshim edhe korrupsioni që nuk na ndahet. Një masë ashpërsimi dështon kur vetë sistemi që lejon drejtuesit e mjeteve në rrugë është i kalbur. Nëse lejet e drejtimit mund të sigurohen përmes korrupsionit pa kaluar në një filtër real aftësie, dhe nëse automjetet e pasigurta kalojnë kolaudimin me “miqësi”, atëherë rrugët do të mbyten nga drejtues të papërgatitur dhe makina defektoze, pavarësisht sa gjoba shkruhen në letër.
Plus që ligji bëhet absurd dhe humbet kuptimin kur qytetari i thjeshtë sheh se ai nuk zbatohet njëlloj për të gjithë. Një pjesë e shoqërisë shikon se shkelësit recidivistë, personat me pushtet apo automjetet e shtrenjta i shmangen gjobave apo ndëshkimeve përmes njohjeve. Kur ndjejmë se ligji është “vetëm për ne” ndërsa të tjerët janë mbi të, morali i respektimit të rregullave bie në zero.
Kështu është krijuar ditë pas dite kjo krizë e thellë besimi që kemi sot ndaj institucioneve dhe ndaj njëri tjetrit.
DITA
