Çfarë ka parasysh presidenti kur thotë që “NATO duhet të kërkojë falje” (!?)

Nga Ljubomir Filipoviç

I pyetur nga Petar Komneniç nëse do kërkonte nga Vuçiç ekstradimin e Maroviç, presidenti Milatoviç u përgjigj se ai gjithmonë përdorte mundësitë me zyrtarë të huaj për të bërë ‘pyetje të sikletshme’, madje, shtoi se ‘për këtë u zgjodh nga qytetarët’.

Në bazë të kësaj, tha Milatoviç, së fundmi, i paskësh thënë Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s, Jens Stoltenberg në Bruksel, që të shkonte në Mal të Zi dhe “të bënte homazhe në nderim të viktimave të pafajshme të vitit 1999”.

Po pyes me këmbëngulje, pasi ndoshta nuk e kam kuptuar mirë: Milatoviç po thotë se qytetarët e zgjodhën që t’i kërkojë NATO-s të rishqyrtojë vendimin për bombardimin e Jugosllavisë? Sepse unë kështu e shoh.

Në pamje të parë, nuk ka asgjë të kundërshtueshme në pretendimin e mësipërm. Nderimi i viktimave të pafajshme është detyrim moral.

Por pastaj të bie ndër mend fotografia e takimit të Milatovic dhe peshkopit serb Metodije, këtë vit në Murino. Dhe e kupton se kjo që thotë është pjesë e një fushate të tërë relativizimi dhe riinterpretimi të asaj që ndodhi në vitet 1990.

Mendoni pak hipokrizinë e nderimit të viktimave me një figurë të lartë të Kishës, që sponsorizon marshime në mbështetje të ofensivës ruse në Ukrainë.

E gjitha kjo më duket mirëfilltazi si krijimi i kushteve për llogaritë e botës serbe me NATO-n: Duhet të na kërkosh falje – sepse këtë nënkuptojnë “homazhet dbe nderimi” – për atë që keni bërë në 1999.

Në vitin 1999, Mali i Zi bëri gjithë ç’duhet të kishte bërë në vitin 1991. Ai kundërshtoi politikën e spastrimit etnik në Kosovë, nuk i dha mbështetje logjistike krimit, i bëri thirrje NATO-s të mos bombardonte dhe, në fund, pranoi refugjatë shqiptarë e serbë, duke iu shpëtuar jetën.

Gjithsesi, ne nuk mundëm të shpëtonim jetën e atyre fatkeqëve që ushtria e dashur e Milatoviçit po i priste në Kallugjerski Llaz. Dhe nuk është së krijuam emër të mire as për sa i përket ndëshkimit të krimeve.

E gjitha kjo dëshmon se sa selektive është historia e fituesve të zgjedhjeve për lënien pas të së kaluarës dhe përballjen e thelluar me krimin.

Ndërsa mundohet të mos diskutojë fort mbi temat e Dubrovnikut, Srebrenicës, krimet e forcave serbe në Kosovë, Milatoviç ndalet në pikën e bombardimeve të NATO-s dhe mbështet mitologjinë e re të Kishës Ortodokse Serbe për krimet gjatë Luftës së Dytë Botërore kundër personave që simpatizonin lëvizjen partizane dhe përndiqeshin nga çetnikët.

Prandaj le të përsërisim disa fakte historike, sepse fëmijët tanë po rriten dhe nuk kanë më ku të lexojnë e të dëgjojnë ato që ndodhën në vitet 1990: Në vitet 1980, elita intelektuale serbe vendosi se Jugosllavia e kohës nuk i përmbushte më interesat kombëtare të serbëve dhe se ajo duhet të riorganizohej.

Më pas, në përputhje me urdhërin, filluan trazirat në Kosovë, pas së cilave Millosheviçi, i shoqëruar nga procesionet madhështore të kohës, ndërmori grusht shteti ndaj kryesive të partive në Vojvodinë, Kosovë dhe Mal të Zi.

Pas kësaj, të tjerët (kombësitë) vendosën se nuk donin të jetonin në një Jugosllavi të tillë. Në vijim, Millosheviçi nxiti rebelim të armatosur në Bosnje dhe Kosovë, dhe sponsorizoi një politikë të spastrimit etnik dhe gjenocidit për të krijuar Serbinë.

Pas vitit 1995, ai u qetësua disi dhe njëjtë si Vuçiçi sot, për një fare kohë ishte  “garantues i paqes dhe stabilitetit”. Por pas rebelimit të armatosur të shqiptarëve për shkak të politikës së aparteidit në vitin 1998, u nis për të spastruar edhe Kosovën nga shqiptarët.

Opinioni publik perëndimor kishte parë mjaft dhe nën presionin e moslejimit të një Srebrenice të re, filloi bombardimet, çfarë ndaloi gjakderdhjen në Ballkan, që, ndërkohë, kishte marrë 140,000 jetë dhe kishte trazuar miliona vetë.

Prandaj, z. Milatoviç duhet të ndjekë këtë linjë dhe të vizitojë të gjitha vendndodhjet e ekzekutimeve të vendet fqinje, ku qytetarët malazezë kanë marrë pjesë në rolin e agresorëve.

Këtë duhet ta bëjë, më shumë, edhe sepse është trashëgimtari i vetëshpallur i politikës së asaj pjese të DPS-së që vendosi të qëndrojë me Millosheviçin deri në fund.

Vetëm pas kësaj, mundet presidenti ynë të flasë për viktimat e luftës së vitit 1999, por jo si viktima të NATO-s, por si viktima të politikës katastrofike të udhëheqjes serbe në vitet 1990.

—-

Autori është analist dhe kolumnist për CdM të Malit të Zi. Botuar në DITA, përktheu Edona Llukaçaj