Dy përgjigje për Alimadhin e Ballit

Ilmi S. Qazimi

Jemi në një atmosferë  me mjegull të cilën e shpërndajnë disa kolaboracionistë të rinj,vegla të armiqve të Shqipërisë, ndonjëri syresh edhe me karton deputeti të dikurshëm. Helmi hidhet në debatin e stisur  lidhur me  partizanët dhe kriminelët e luftës. Ta themi që në fillim: Ti, z. A. Alimadhi, si dhe mjaft të tjerë para dhe anash teje, shqiptar bir ballisti, të ngrihesh pas tetëdhjetë vjetësh dhe të deklarosh se “partizanët shqiptarë kanë qenë kriminelë lufte”,  je duke kryer një lloj krimi të ri me veçanti forme por me përmbajtje të njëjtë si para tetë dekadash: tradhti kombëtare dhe antishqiptarizëm. Në asnjë vend të Europës kolaboracionistët nuk janë pranuar nëpër parlamente, vetëm tek ne ndodhin këto çudira.

Duke folur me logjikën njerëzore, jashtë mllefeve politike, tej përbuzjes klasore, larg  arsyeve idioteske individuale të njerëzve  trukashtë, tutje  parullave të të shiturve vendas tek të huajt pushtues, larg edhe pseudohistorianëve që kanë mbirë si kërpudhat pas shiut, është koha të rikujtojmë edhe njëherë me gjakftohtësi e paanshmëri objektive  përmbajtjen  që përcakton  gjuha shqipe për dy emërtimet, partizanë dhe kriminelë.

Përkufizimi “Partizan” është përdorur e përdoret në të  gjithë planetin. Jetëgjatësia kohore e kësaj fjale lidhet më gjendjen konkrete të luftës që ata bëjnë, shkallën e fitoreve të arritura dhe transformime të tjera të strukturës klasore shoqërore. Kjo sepse, në tërë globin popujt kanë luftuar e luftojnë kundër zaptuesve, pushtuesve, shfrytëzuesve. Diku përdoret fjala e mirëfilltë “partizan”; në disa vende e gjejmë në formën”guerile”; diku “revolucionar” ; gjetkë “rebelë antiqeveritarë”, etj.  Partizani nuk është kurrë një i vetëm. Ata janë shumë e do të bëhen edhe më shumë me kalimin e kohës. Partizanët  janë vullnetarë popullorë që rrëmbejnë armët për të luftuar kundër pushtuesve për çlirimin e atdheut të tyre . Partizanët janë bij e bija të popullit, punëtorë, fshatarë, intelektualë atdhetarë, të rinj, të reja,burra e gra, që u dhimbset atdheu që nuk durojnë  shtypjen e shfrytëzimin nga shtetet e huaja. Asnjë bir pasaniku, bir fashisti,nazisti, krimineli,apo, siç qe rasti shqiptar bir kolaboracionisti, profashisti,kuislingu,ballisti, monarkisti, legalisti, etj. nuk mund të gjesh që të ketë hyrë vullnetarisht në radhët e partizanëve tanë. Partizanët luftojnë të organizuar në mënyra, kohë e vende të ndryshme. Format e luftës janë kryesisht ato në prapavijë të armikut. Lufta partizane, në çdo vend të  rruzullit , e udhëhequr nga një parti përparimtare siç kanë qenë partitë komuniste, është  shprehje e vendosmërisë popullore kundër shtypjes, shfrytëzimit, përndjekjeve  e padrejtësive që ushtrojnë pushtuesit e huaj.

Në Shqipëri fjala ‘partizan’ ka hyrë rreth viteve 1940-1941. Ajo u përdor gjerësisht deri në vitet 1945.Njësitë e organizuara  partizane u kthyen në forcë  kryesore që lëvizi rrotën e historisë sonë drejt krahut më të  drejtë: në koalicionin e madh botëror antifashist Bashkimi  Sovjetik- Angli-ShBA. Gjatë një periudhe  pesë vjeçare të lavdishme e të papërsëritshme historike, 1940-1945,  fjala ‘partizan’  në Shqipërinë tonë  të hedhur në zjarr e flakë kundër pushtuesve fashistë e nazistë si dhe kundër tradhtarëve vendas, krejt natyrshëm,mori përdorime  të shumta dhe   të thella shpirtërore, shoqërore,ekonomike demografike, kombëtare. Kështu  mund të numërojmë deri 16  emërtime të tjera të në të shkruar e në të folur, gjatë viteve të luftës shumica e të cilave kanë hyrë tashmë në  psikologjinë e shqiptarit dhe përbejnë një traditë jetëgjatë e të shkëlqyer luftarake dhe psikoshoqërore, të cilat lidhen me fjalën “partizan”. Le të kujtojmë disa syresh: Lëvizje partizane, luftë partizane, çeta partizane, kënga partizane, batalioni partizan, jetë partizane, heroizëm partizan, ylli partizan, miqësia partizane, nderimi partizan, ideali partizan etj. Kësisoj fjala ‘partizan’ u bë fjalë flamur për fitore kundër nazifashizmit. Me kalimin në qeverisjen shtetërore socialiste, ajo fjalë mbeti si pjesë e fjalorit  dhe e historisë që përfaqësonte  70.000  partizanët heroikë të cilët zhvilluan  Luftën Antifashiste Nacional Çlirimtare të popullit shqiptar, ku 6000 ishin gra e vajza. Dhe fituan duke i sjellë popullit lirinë e vërtetë. Ata që u vranë, 28 mijë, u flijuan dhe janë në panteonin e lavdisë kombëtare si dëshmorë të asaj lufte; rreth katër mijë  mbetën invalidë dhe  të tjerët merituan titullin e lartë të veteranit të asaj lufte, njëlloj si në çdo vend pjesëmarrës  në Luftën e Dytë Botërore. Deri këtu, ju i respektuar lexues, a gjetët ndonjë vend ku mund të mendoni se partizanët paskan qenë kriminelë?

2.

Krim është veprimi që kryhet në kundërshtim me ligjet e shtetit në fuqi, që ka pasoja të dëmshme e të rrezikshme për shoqërinë, individin e shtetin. Vrasja, djegia, shkatërrimi dhe tërë veprimet e tjera çnjerëzore e në kundërshtim me arsyen e shëndoshë njerëzore janë krime që ndëshkohen me ligj me përshkallëzimet përkatëse. Individi apo çdo grup personash që kryejnë vepra të tilla quhen kriminelë. Të tillë ka pasur, ka dhe do të ketë kurdoherë por shoqëria synon që të pakësojë sa të jetë e mundur  numrin e tyre. Në situatë lufte, pra, të ndeshjes së armatosur midis dy forcave apo grupimeve e aq më tepër midis një populli që kërkon liri dhe një pushtuesi që sulmon vret, djeg e shkatërron për të të sunduar e shfrytëzuar, emërtimit i shtohen edhe kriminelët e luftës. Kriminelët e luftës janë ata shtetas shqiptarë ose të huaj të cilët gjatë Luftës së Dytë Botërore ishte nxitës, organizator, urdhërdhënës dhe ndihmës i tyre ose ekzekutuesit e drejtpërdrejtë të vrasjeve në masë, të torturave, të shpërnguljeve të detyrueshme, të dërgimit të popullsisë në kampe përqendrimi dhe në punë të detyruar, të djegieve, të shkatërrimeve e të plaçkitjeve të pasurisë kombëtare, shtetërore e private. Hidhini një sy periudhës kohore të historisë sonë të Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare  dhe do të gjeni  jo pak emra njerëzish shqiptarë  puthadorës të të huajve,por e të huaj që kanë kryer këto  veprime kriminale.

Kriminel lufte u konsideruan edhe të gjithë pronarët dhe sipërmarrësit që kanë shfrytëzuar në mënyrë çnjerëzore si krahë pune njerëzit e dënuar e me punë të detyrueshme; të gjithë funksionarët e shoqërive grabitëse shfrytëzuese fashiste në Shqipëri; funksionarët e aparatit terrorist të pushtuesit dhe atij kuisling si dhe ata që kanë bërë mobilizim të popullit për të shërbyer   në ushtritë armike. Tani kujtojmë se ligjet e luftës konvergojnë në një pikë: O do të vras o do të më vrasësh. Unë që mbroj vendin, familjen , lirinë time po të luftoj ty që më ke sulmuar  dhe do të vras, djeg e shporr nga vendi im se më takon të jetoj i lirë nën  diellin tim. Ose , po të rri duarkryq apo ca më keq të të servilosem dhe të të mbaj ison duke u bërë bashkëpunëtor me ty, ti përsëri do të më vrasësh, djegësh,sundosh rehat rehat!Po deri këtu a  patë ndonjë  argument  për të quajtur  partizanin kriminel?!

Tani le  rrimë shtrembër e të flasim drejt: a nuk ishin krerët ballistë, legalistë , monarkistë shqiptarë ata që  kryen këto lloj veprimesh  në periudhën e Luftës Antifashiste Nacional Çlirimtare, duke u vetëshitur tek të huajtë pushtues fashistë italianë, nazistë gjermanë, etj.? A nuk ishin ata që dhanë urdhër të qëllohen partizanët  dhe të bashkëpunohej me gjermanët pushtues,dhe këto veprime u kryen praktikisht?! Nuk ka asnjë që ta kundërshtojë dot sepse faktet bëjnë muuu! Është koha për unitet kombëtar e jo për shkërmoqje. Ndaj, mbylleni gojën, shihni punën, po mundët respektoni atdheun dhe traditën shqiptare sepse po shkatërroni të ardhmen e fëmijëve dhe mëmëdheut tonë.

Alimadhi shikon ëndrra me sy hapur

Gjikë Kurtiqi

Në një reagim në faqen e tij në “Facebook”, pak ditë më parë, kryetari i Ballit Adriatik Alimadhi i cilësoi partizanët dhe komunistët e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare: “kriminelë që i kanë duart e lyera me gjak dhe se këto krime,- sipas tij,- duhet të ndëshkohen me ligj, si e vetmja mënyrë që të vendoset drejtësia e munguar në vend, transparencë kjo që nuk është bërë në shumë dekada”.

Në fakt nuk është hera e parë që një palo ballist, si Alimadhi, shikon ëndrra me sy hapur dhe flet përçart për atë luftë heroike të popullit shqiptar. Kanë dalë edhe të tjerë pinjollë të ballit, si një farë Çelo Hoxha që për heronjtë e popullit, komandantët dhe komisarët e njësiteve partizane ka botuar një libër dhe i ka cilësuar kriminelë dhe terroristë.

A ia vlen të merresh me Alimadhin e ca pinjollë ballistësh? Mendoj se po. Pavarësisht se ndyjnë kompjuterat me postimet e tyre në internet dhe që nuk ua var njeri teneqenë. Ndaj tyre nuk duhet heshtur, pasi u janë rritur veshët dhe janë bërë të padurueshëm. Ata ndotin ambientin dhe rreken të kthejnë përmbys historinë, më saktë një nga faqet më të ndritura të historisë sonë.

Ja se çfarë shkruan ky Alimadhi në një nga postimet e tij në 1 gusht për të përkujtuar konferencën e Mukjes:

“Sot kanë dalë në dritë idetë e nacionalizmit të kulluar shqiptarë, ideali kombëtar i Ballit Kombëtar i cili lidhi kontratën më të madhe me të gjithë shqiptarët dhe doli me idetë se pa Kosovë dhe Çamëri nuk ka Shqipëri, kjo ishte arsyeja që u tradhëtua Mukja, Kuvendi i Bashkimit të Shqiptarëve prej nacional-çlirimtares dhe partisë kriminale komuniste të drejtuar prej partisë komuniste jugosllave.

Prandaj duhet shkruar, festuar, përkujtuar kjo ditë e madhe e bashkimit të të gjithë shqiptarëve. Duhet përkujtuar ky kuvend i madh i patriotëve shqiptarë. Nga ana tjetër duhet të dënojmë së bashku tradhëtinë dhe tradhëtarët e kësaj marrëveshje prej sllavo – komunisteve dhe komunistëve shqiptarë.

Personalisht e quaj veten me shumë fat që të shkruajnë emër të Ballit Kombëtar, në emer të atyre burrave që i falën atdheut gjithçka që kishin më të shenjtë si:

Mid’hat Frashëri, Vasil Andoni, Hysni Lepenica, Abaz Ermenji, Hasan Dosti, Safet Butka, Skënder Muco, Tofik Sfiri, Jup Kazazi, Dhimiter Fallo, Nezir Muzhaqi, Kadri Cakranit, Isa Manastirliu, Abdulla Allarupi e dhjetra e mijra  nacionalistëve të tjerë, të cilët vunë në themelet e kombit tonë jo vetëm vuajtjet dhe sakrificat, por edhe gjakun e tyre për bashkimin dhe vllazërimin kombëtar.

Edhe në ditet e para të Prillit 1939, populli shqiptarë rrëmbeu armët dhe luftoi kundër okupatorit italian, duke treguar në këtë mënyrë se ai nuk mund të duronte robërinë e zezë.

Edhe në këto momente të vështira i biri i Abdyl Frasherit , Mid’hat Frasheri e patriotë të tjerë ideojnë Nacionalizmën e Parë Shqiptare të përbërë me tetë pika që u quajt organizata e Ballit Kombëtar në të cilën i bënë thirrje kombit shqiptarë që të bashkohej në luftë kundër okupatorit për një Shqipëri të Lirë e Demokratike, të Bashkuar dhe të Vllazëruar.”

I gjori Alimadh! E quan për nder të jetë pasardhës i këtyre kriminelëve ballistë dhe bashkëpunëtorë të pushtuesve gjatë luftës së Dytë Botërore. Padashje aëpo me qëllim Alimadhi ka dhënë listën e emrave me kriminelë të luftës, një pinjoll i të cilëve është vetë kryetari aktual i Ballit fantazëm që vetëm emrin ka sot dhe i renditur gjithnjë në krah të banditëve dhe kriminelëve aktualë me Sali Berishën në krye. I ka ngelur sahati 80 vjet këtij palo ballisti prapa dhe pandeh se e beson kush! Kur e kupton se sa qesharak është, i turret partizanëve dhe heronjve që e çliruan Shqipërinë dhe na dhanë nder e lavdi të gjithëve.

Partizanët dhe komandantët e tyre ishin luftëtarë antifashistë që luftuan në male, në fusha, në fshatra e në qytete kundër një bishe të egër, siç ishte nazifashizmi, po edhe kundër ballistëve që u bashkuan me ta. Në ato beteja ranë mbi 28 mijë dëshmorë. Të mohosh atë luftë legjendare dhe të flasësh broçkulla të tilla nuk mund që të jesh njeri normal. Nuk mund të mohohet, ndryshohet dhe të njolloset ajo luftë që solli çlirimin e Shqipërisë dhe garantoi paprekshmërinë e territoreve tona.  Ata njerëz që janë munduar ta tjetërsojnë luftën çlirimtare vetëm normalë nuk mund ti quash. Historia e luftës çlirimtare është bërë nga heroizmi partizan dhe është shkruar me gjakun e 28 mijë dëshmorëve që ranë në luftë për çlirimin e vendit nga pushtuesit dhe bashkëpunëtorët e tyre ballisto-zogistë, që si tradhtarë të popullit, u paguan, u armatosën dhe u rreshtuan në të njëjtën llogore me ta në luftë kundër njësiteve partizane, lyen duart me gjak dhe në ballë ballistët morën vulën e turpit.

Vetëm tradhtia është ajo që duhet të ndëshkohet me ligj dhe që të vendoset drejtësia e munguar duhet që pinjollët e ballistëve të kërkojnë falje për tradhtinë e etërve.

Tradhtia e Ballit Kombëtar është e vërtetuar plotësisht. Gjatë Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare ballistët u bashkua me pushtuesit nazifashist, në operacionet famëkeqe të dimrit 43 – 44 dhe të beharit të ’44-ës.  Ishin ballistët ata që u tregonin nazistëve se ku ishin bazat partizane të luftës dhe bashkë shkonin për ti asgjësuar. Ato që thotë Alimadhi janë përralla dhe ëndrra me të cilat kërkon që të mbulojë tradhtinë e madhe të etërve, tradhti që vërtetohet edhe nga arkivat e aleatëve tanë antifashiste dhe arkivat e kundërshtarëve tanë nazifashistë. Kjo që mundohen të bëjnë pinjollët e ballit është një tradhti e dytë.