Rama kundër Antifa-s, PS kundër historisë së vet

Nga Dori Xhima

Një pushtet që merr legjitimitetin e tij historik nga simbolika e antifashizmit dhe e majta politike, përdor fjalën “Antifa” si shprehje primitive për të trembur qytetarët dhe për të shmangur llogaridhënien përpara atyre që kërkojnë të drejtat e tyre minimale

Kryeministri Edi Rama në një takim me Policinë e Shtetit e paraqiti protestën si pjesë të një sulmi të koordinuar kundër Shqipërisë. Veç të tjerave ai i lidhi protestat gjithashtu me lëvizjen ANTIFA, duke iu referuar shpalljes së saj si organizatë terroriste nga presidenti amerikan Donald Trump.

Për çfarë bëhet fjalë?

Një kabllogram për më shumë se 20 ambasada amerikane nga Argjentina dhe Meksika deri në Itali dhe Shqipëri, është dërguar nga Departamenti Amerikan i Shtetit në mes të qershorit të këtij viti.

Në të është kërkuar informacion “mbi grupet ekstremiste të majta”, ka raportuar The Washington Post.

Disa ambasada janë përgjigjur, por asnjëra nuk ka deklaruar se pajtohet me vlerësimin e administratës për nivelin e kërcënimit. Por ndryshe e vlerëson administrata qendrore. Sekretari Marco Rubio, shpërndau ftesa për ministra të lartë nga më shumë se 60 vende për të diskutuar atë që administrata Trump e konsideron një kërcënim madhor, “rikthimin e terrorizmit transnacional të ekstremit të majtë”.

Nisma shkaktoi shqetësim te zyrtarë aktualë dhe ish-zyrtarë amerikanë, aleatë evropianë dhe analistë të pavarur. Disa zyrtarë amerikanë i thanë gazetës se druhen se kjo është pjesë e një përpjekjeje të administratës Trump për të përdorur mjetet e fuqishme shtetërore kundër terrorizmit ndaj aktivistëve amerikanë kritikë të Trump, që ky i konsideron “ekstremistë të majtë”.

Në disa mbledhje të zyrtarëve të sigurisë kombëtare, analistë të inteligjencës kanë refuzuar të raportojnë mbi Antifa-n, pasi nuk e konsiderojnë atë një kërcënim serioz për kundërterrorizmin – shkruan WP.

Edhe disa qeveri të huaja kanë shprehur habi për ftesën e Rubios. Duke folur në kushte anonimati, zyrtarë evropianë e cilësuan të paqartë objektivin e takimit. Disa prej tyre thanë se ministrat e Jashtëm ose të Brendshëm të vendeve të tyre nuk do marrin pjesë për shkak të axhendës së ngarkuar diplomatike gjatë verës, ku përfshihej edhe konferenca vjetore e sigurisë në Aspen të Kolorados. Diplomatë të tjerë thanë se nuk e kuptonin pse ishin ftuar.

Lista e të ftuarve, e shqyrtuar nga ‘The Washington Post’, përfshin shumicën e vendeve evropiane, shtetet më të mëdha të Amerikës Latine dhe disa vende aziatike, përfshirë Indinë, Indonezinë dhe Singaporin.

Strategjia udhëzon përdorimin e të gjitha mjeteve “të disponueshme sipas Kushtetutës” për të identifikuar këto grupe, për të përcaktuar anëtarësinë e tyre, për të hartëzuar lidhjet me organizata si ANTIFA dhe për të përdorur instrumentet e zbatimit të ligjit për të dobësuar aftësinë e tyre vepruese “përpara se të mund të plagosin ose të vrasin civilë”. Ndryshe nga strategjia kundër terrorizmit e vitit 2018, e miratuar gjatë mandatit të parë të presidentit Donald Trump, dokumenti i ri nuk përmend grupet nacionaliste neo-naziste me “pikëpamje anti-perëndimore”, të cilat kanë kryer realisht sulme ndaj myslimanëve dhe grupeve të majta.

Çfarë është Antifa?

Antifa (shkurtim për “antifashist”) nuk është një organizatë e vetme qendrore, një parti politike apo një grup me anëtarësi zyrtare. Është një lëvizje e decentralizuar dhe një rrjet i lirshëm individësh dhe grupesh lokale që ndajnë të njëjtat parime ideologjike kundër fashizmit, racizmit, neonazizmit dhe supremacisë së bardhë.

Rrënjët e lëvizjes fillojnë në vitet 1920 dhe 1930 në Evropë (veçanërisht në Gjermani dhe Itali), si një reagim ndaj rritjes në pushtet të Adolf Hitlerit dhe Benito Musolinit. Grupi i parë “Antifaschistische Aktion” u krijua në Gjermani në vitin 1932 nga Partia Komuniste për të luftuar paraushtarakët nazistë. Flamujt e tyre (një i zi dhe një i kuq) përdoren ende sot si simbol i lëvizjes.

Nuk ka një “president”, seli qendrore apo strukturë komanduese. Çdokush që organizohet në nivel lokal për të kundërshtuar aktivitetet e ekstremit të djathtë mund ta quajë veten pjesë të Antifa-s. Shumica e pjesëmarrësve pozicionohen në të majtën politike, duke përfshirë anarkistë, socialistë dhe komunistë, por edhe liberalë apo qytetarë që thjesht kundërshtojnë fashizmin.

Grupet Antifa përdorin një sërë taktikash për të arritur qëllimet e tyre, të cilat ndahen në dy kategori kryesore:

Metodat paqësore: Monitorimi dhe ekspozimi publik i personave me ideologji ekstremiste (i njohur si doxxing), organizimi i protestave paqësore, shpërndarja e broshurave edukative dhe lobimi në komunitete.

Taktikat e drejtpërdrejta (Direct Action): Kjo është pjesa më kontroversiale. Disa aktivistë të Antifa-s besojnë se fashizmi nuk mund të ndalet me debat demokratik, prandaj përdorin konfrontimin fizik, bllokimin e tubimeve të krahut të djathtë dhe shkatërrimin e pronës për të parandaluara, sipas tyre, përhapjen e ideve të urrejtjes.

Mbështetësit e shohin lëvizjen si një mburojë të nevojshme të shoqërisë civile kundër rritjes së radikalizmit të djathtë dhe dhunës racore. Kritikët (shpesh nga kahu konservator dhe i djathtë, por edhe shumë liberalë) i dënojnë metodat e tyre, duke i akuzuar për përdorim të dhunës, dëmtim të pronës private dhe cenim të lirisë së shprehjes.

Një tjetër paradoks grotesk i “kryesocialistit”

Në Shqipëri Partia Socialiste ka ndërtuar për dekada me radhë një pjesë të madhe të identitetit dhe trupës së saj elektorale mbi trashëgiminë e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare (LANÇ). Janë me mijëra pasardhës, bij, bija, nipër e mbesa të dëshmorëve dhe veteranëve antifashistë, ata që kanë votuar dhe mbështetur tradicionalisht këtë forcë politike, duke e parë atë si ruajtëse të idealeve të barazisë, dinjitetit dhe rezistencës ndaj shtypjes.

Pra po flasim për një parti që merr legjitimitetin e tij historik nga simbolika e antifashizmit dhe e majta politike.

Sot, lideri i kësaj partie e përdor termin “Antifa” si një etiketë kriminalizuese e demonizuese për të arsyetuar dhunën policore ndaj të rinjve që protestojnë në sheshe. Është qesharake që një kryeministër  “socialist” apo “i majtë” të përdorë saktësisht të njëjtat argumente të retorikës më ekstreme të krahur konservator amerikan.

Por është e qartë pse qeveria shqiptare nxiton ta përqafojë këtë lloj qëndrimi. Është më e thjeshtë ta paraqesësh revoltën e të rinjve si një “sulm të jashtëm me orkestrim global” sesa të pranosh se rinia po proteston për arsimin e nënfinancuar, korrupsionin, mungesën e meritokracisë, veçanërisht pamundësinë për të ndërtuar të ardhmen në vendin e vet.

WP / Dita