Mbi pretendimin se Iliri ishte i Sigurimit dhe projektin për t’ua ndaluar politikën me ligj atij dhe kalorësit non grata

Nga Viktor Malaj

Botuar në DITA

Në prag të pushimeve të gushtit, kur shumica e shqiptarëve dhe e klasës politike mendojnë si të gjejnë vendet e duhura të pushimit, kryesisht plazhet, befas doli në skenën politike dhe mediatike një lajm, sipas të cilit ka dyshime dhe informacione se politikani shqiptar që ka ndenjur në të gjitha karriget më të larta politike gjatë këtyre 32 viteve, z. Ilir Meta ka qenë dikur bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit.

E pastaj, çfarë?! Po nëse vërtetë një djalosh 20 vjeçar ka bashkëpunuar dikur me autoritetet e shtetit të vet dhe, si rezultat i këtij bashkëpunimi, një qytetar tjetër shqiptar e ka pësuar duke bërë disa muaj burg, a e bën ky fakt qytetarin dhe politikanin Ilir Meta një djall?! Kurrsesi!

E vërteta e deritanishme është se politika dhe media e kanë bërë lëmsh problemin duke mos dhënë një informacion apo “akuzë” të saktë, pasi një herë pretendojnë se ish-studenti Ilir Meta ka qenë bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit dhe një herë tjetër na thonë se Meta ka dalë dëshmitar në gjyq kundër një shoku të klasës që i kishte treguar në mirëbesim se donte të arratisej.

Mirëpo, këto dy gjëra nuk janë e njëjta gjë. Bashkëpunëtori i shërbimeve sekrete, në Shqipëri dhe në gjithë botën, ka qenë dhe është një individ i cili rekrutohet nga shërbimet përkatëse, me dëshirën e tij apo nëpërmjet dokumenteve komprometuese e shtrënguese, dhe iu shërben atyre shërbimeve nëpërmjet gjetjes dhe dhënies së informacioneve sekrete.

Përgjithësisht, bashkëpunëtorët e shërbimeve sekrete nuk përdoren si dëshmitarë në proceset gjyqësore. Nga ana tjetër, dëshmitar në një gjyq, ordiner apo politik qoftë, mund të ishte dhe të jetë cilido qytetar i cili, rastësisht, është ndodhur në vendin e krimit apo ka marrë dijeni për një krim të kryer apo që përgatitet të kryhet.

Moskallëzimi i krimit ka qenë parashikuar dikur, por edhe sot, si vepër penale. Veçanërisht, në rrethanat e sistemit të kaluar politik, nuk ka pasur bir nëne që, i vënë përballë kërcënimit për dënim penal për moskallëzimin e krimit, të refuzonte dëshmimin për veprën penale të kryer apo që përgatitej të kryhej.

Sa thashë më sipër nuk përbën apologji për qytetarin dhe politikanin Ilir Meta, por është një e vërtetë historike pa të cilën shteti nuk bën dot. Kështu ka qenë që nga fillimet e organizmit të shoqërisë në shtet dhe kështu do të jetë, si në vendet nga lind edhe në vendet nga perëndon dielli.

Qëllimi i këtij shkrimi ka të bëjë me disa pyetje: E para, nëse e marrim si të vërtetë pretendimin se Meta ishte bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit, lind pyetja: kush e mbrojti këtë njeri gjatë 32 viteve dhe e lejoi të shtjerë në dorë të gjitha postet më të larta shtetërore, si askush tjetër në historinë e shtetit shqiptar?!

E dyta, pse kjo çështje lindi tani kur ish-Presidenti Ilir Meta, i pangopur me pushtet, pasuri dhe privilegje, nuk u tërhoq në jetën private, por u kthye në krye të një partie për ta përdorur atë si Gardë mbrojtëse për paudhësitë e kryera në të shkuarën e afërt dhe të largët personale?!

E treta, dhe më e rëndësishmja, cili individ, me emrin Ilir Meta i ka shkaktuar më shumë dëme Shqipërisë dhe popullit shqiptar, Iliri si ish-bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit, ose dëshmitar në një gjyq politik të vitit 1989, apo ky politikani Ilir Meta në këto tridhjetë e dy vitet e fundit?

Nga ato që lexojmë në shtyp, duket se shumica qeverisëse po përgatit disa ndryshime ligjore, me anën e të cilave do të mundësojë sqarimin e pozitës së dyshuar të Metës para 1990 dhe, së bashku me kalorësin non-grata, do të pengojë me ligj veprimtarinë e tyre politike në të ardhmen. Shumë vonë dhe aspak drejt!

Pavarësisht dëshirave, pasioneve, interesave dhe interpretimeve stinore politike, ndalimi me ligj apo dhunë i personave të ndryshëm për të marrë pjesë në jetën politike të vendit, për aq kohë sa nuk iu është provuar kryerja e ndonjë krimi, është në thelb një shkelje kushtetuese dhe nuk ka fare dallim nga ndalimet që bënte dikur sistemi politik monist i vendit.

Sali Berisha dhe Ilir Meta, ashtu si dhjetëra politikanë të tjerë të tri dekadave të fundit, në pushtet apo opozitë sot, me sjelljet që kanë demonstruar dhe me moralin që kanë shpërfaqur, do të duhej të ishin në burg dhe jo thjesht mospjesëmarrës në politikë. Sikur tek ne gjatë kësaj kohe të kishin dominuar virtytet mbi veset, rendi mbi kaosin dhe ligjet mbi pushtetin politik dhe ekonomik, këta individë do të ishin bërë me kohë banorë të burgjeve dhe jo të na shfaqeshin nëpër foltore e të na hipnin në shpinë dhe, madje, të shpallin se janë Fronti i Shpëtimit Kombëtar.

Pse guximi i tyre arrin deri këtu dhe me pafytyrësinë e tyre na sfidojnë, na përçmojnë dhe na poshtërojnë çdo ditë? Kjo ndodh sepse ndërgjegjja jonë qytetare dhe përgjegjësia jonë shoqërore ndodhen, mjerisht, në një nivel të vajtueshëm. Një popull që shkon drejt bjerrjes së çdo vlere morale, drejt vyshkjes së çdo ideali shoqëror e kombëtar ia lejon vetes që shakllabanët dhe gangsterët politikë ta gënjejnë sa herë duan, ta dhunojnë sa herë iu intereson dhe ta zhvatin pafundësisht, gjithnjë me miratimin e heshtur, me budallallëkun e pashërueshëm apo me maskarallëkun e demonstruar në ndjekjen fanatike deri në greminën kombëtare e shoqërore, që një pjesë e madhe e popullit tregon në jetën e përditshme dhe të përvitshme.

Fakti që S. Berisha dhe I. Meta ndodhen sot të lirë dhe politikisht aktivë tregon, nga ana tjetër, se sa të padenjë dhe aspak idealistë kanë qenë dhe janë edhe shumica e kundërshtarëve të tyre politikë. Sikur kundërshtarët politikë të tyre, duke përfshirë edhe z. Rama, të kishin qenë idealistë, Berisha dhe Meta do të ishin sot në burg për shkak të krimeve që kanë kryer.

Sikur kundërshtarët e tyre politikë të kishin qenë më të denjë, virtuozë dhe fisnikë, pak kujt, apo askujt nuk do i binte sot ndërmend për vëllezërit siamezë Berisha Meta, dhe aq më pak t’iu shkonin mbrapa siç iu shkojnë. Në të vërtetë, ndjekja që një pjesë jo e vogël shqiptarësh iu bëjnë ende këtyre fosileve politike mjedisfëlliqës përbën një turp për shoqërinë shqiptare dhe një dëm vështirë të ndreqshëm për vendin dhe të ardhmen e popullit shqiptar.

Ish-studenti Ilir Meta, edhe nëse ishte dëshmitar i ndonjë gjyqi politik apo bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit para 1990, duket sot si një engjëll krahasuar me shtetarin Ilir Meta të këtyre tridhjetë viteve, me bëmat dhe gjëmat që i ka sjellë vendit dhe shqiptarëve si rezultat i keqpërdorimit të pushteteve që i janë dhënë.

Ish-sekretari i PPSH-së Sali Berisha i para vitit 1990 mund të shpallet sot “shenjt” krahasuar me politikanin Sali Berisha të këtyre 32 viteve, të shfaqur vrullshëm, përsëritshëm dhe aspak pendueshëm, si dhunues zgjedhjesh politike; dhunues, burgosës dhe vrasës kundërshtarësh politikë; nxitës dhe organizues konfliktesh civile veri-jug, shpërdorues i pasurisë kombëtare dhe rrënues i shpresës popullore.

E, nëse pushteti i sotëm nuk ka dashur apo nuk ka mundur t’i vërë ata para përgjegjësisë penale për krimet e kryer gjatë viteve të “demokracisë”, nuk ka kuptim t’i pengojë sot me ligj në veprimtarinë e tyre politike për shkaqe morale që lidhen me të shkuarën e tyre para 1990. Nuk mund të pengohet dikush të marrë pjesë në jetën e sotme politike pse ka qenë dikur sekretar i një partie komuniste, kur veprimtaria e partive komuniste është e lejuar me kushtetutën shqiptare dhe në kushtetutat e vendeve perëndimore.

Në retorikën politike të shumicës së sotme qeverisëse na thuhet se burgosja e individëve të lartpërmendur për krimet e kryer ka qenë dhe është e vështirë për shkak të kapjes së drejtësisë prej tyre. Këto pretendime përmbajnë shumë të vërteta, por jo gjithë të vërtetën.

Sikur ata që erdhën në pushtet në vitin 2013 të mos kishin ndërmend të shkelnin mbi gjurmët e paraardhësve të tyre në pushtet, sidomos në udhët e korrupsionit, do të ishin përpjekur dhe do të kishin grumbulluar provat e nevojshme për ndjekje penale dhe do ia paraqisnin ato “drejtësisë së re”. Mirëpo, nuk e bënë këtë sepse është në natyrën e kapitalizmit që individët dhe grupet politike të “përleshen” në mejdanin politik me akuza penale e kriminale, saqë ta thotë mendja se do e groposin njëri-tjetrin sapo të vijnë në pushtet, por pastaj ndërrohen rolet. “Viktima” bëhet akuzues dhe anasjelltas.

Kjo lojë tallëse me popullin vazhdon pafundësisht dhe periudhat politike midis proceseve zgjedhore përbëjnë thjesht dhe vetëm lojën e disa akteve tragjikomike në skenën e teatrit politike. Lozet në kurrizin e spektatorit popull edhe me pjesëmarrjen e fanatikëve partiakë që presin shpërblimin e radhës në thërrime, në thërrimet që bien nga sofra e të panginjurve.

E parë në këtë këndvështrim, përpjekja për shkualifikim politik me anën e ligjeve të veçantë duhet harruar. Lërini kalorësit e ngrefosur e vrerosur të historisë, njëherësh aktorë kryesorë të krimeve politike të këtyre tri dekadave të vazhdojnë aventurat e tyre imorale dhe kriminale! Lërini të na shfaqen për të njëqindtën herë si shërbëtorët tanë, ndërsa kanë qenë zhvatësit tanë; të na ofrohen si shpëtimtarët tanë, ndërsa kanë qenë dhunuesit tanë; të rrëmbejnë shpatën e atdhetarit, ndërsa kanë provuar se bëjnë më mirë punën e varrmihësit!

Lërini ata që kanë vrarë njerëz në qendër të Tiranës për hir të pushtetit politik dhe dhjetëra të tjerë në fshatrat e Tiranës për shkak të korrupsionit të tyre financiar të protestojnë kundër një aksidenti me motoskaf në plazhet shqiptare, me shpresë se kështu hipokrizia dhe pafytyrësia e tyre do na duken si petulla me mjaltë! E nëse shumica e shqiptarëve do t’iu besojnë dhe do t’i ndjekin nga pas, atëherë na lind e drejta t’i këndojmë rekuiemin moralit tonë shoqëror e kombëtar dhe të marrim pjesë në funeralin e të ardhmes së vendit tonë.

©️Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016