Universi është aq i madh – disa dyshojnë se është edhe i pafund – sa gjithmonë ka vend për habi. Ekziston një ligj transversal që zbatohet për të gjitha sistemet planetare. Në një moment, ylli që kurorëzon vendin përfundon duke u zgjeruar derisa të përfshijë të gjithë trupat që e rrethojnë. Kjo ndodh në një fazë të jetës së sferoidit të njohur si Gjigandi i Kuq. Faza tjetër është Mjegullnaja Planetare. Së fundi, Xhuxhi i Bardhë, i cili karakterizohet nga një reduktim drastik në madhësi.
Por ka një planet që ka ripërcaktuar konceptin e fatit të mirë. 8 Ursae Minoris b -emri nuk është shumë tërheqës- i ka shpëtuar çuditërisht fatit. Sepse, në letër, ishte një përjetësi më parë që duhej të ishte gëlltitur nga ylli më i afërt, i cili tashmë ishte një Gjigant i Kuq me rritje të shpejtë. Megjithatë, Ursae fatlume është ende – figurativisht- gjallë, siç ka mundur ta vëzhgojë së fundmi komuniteti shkencor.
Pas analizave të zhytura në mendime nga disa prej mendjeve më të kthjellta në shkencë, është zhvilluar një teori shumë e besueshme për të shpjeguar mbijetesën e pamundur të objektit astronomik. Çelësi do të ishte, sipas një ekipi studiuesish të bashkangjitur në universitete të ndryshme, ekzistenca e një ylli të dytë në një moment më të avancuar të evolucionit të tij jetësor. Një Xhuxh i Bardhë, konkretisht.
Është ajo që njihet si Yll Binar. Kjo do të thotë, një sistem planetar me dy yje. Kur më i riu prej tyre – Gjiganti i Kuq – filloi të zgjerohej, ai përfundoi duke u bashkuar me më të vjetrin – Xhuxhi i Bardhë – i cili përfundoi duke shkaktuar formimin e një ylli të tretë dhe, për rrjedhojë, duke vonuar zgjerimin e trupit dhe duke shmangur shkatërrimi i elementeve në orbitë. Dhe kështu 8 Ursae Minoris b, në ‘listën’ e destinuar për t’u zhdukur, arriti të zgjasë jetën e saj kundër të gjitha gjasave.
