SHËNIM: Këtë herë emrin e kishte Hamide! Por ndonëse makabriteti drithëron, vrasja e saj nuk do ndryshojë asgjë

Nga Edona Llukaçaj

Botuar në DITA

Këtë herë emrin e kishte Hamide. Por do e harrojmë shpejt, ose brenda pak ditësh do zëvendësohet me emrin e një tjetër gruaje në faqet e kronikës së zezë, plot me vdekje të paralajmëruara.

Do ta ketë pasur Hamideja edhe një emër të preferuar për bebin që do lindte pas disa orësh. Por edhe ai mbeti i vdekur në oborrin e spitalit, ku do vinte në jetë. Fatkeqësisht, “dëm kolateral” në vrasjen e nënës nga dora e babait të paburrë.

Historia dihet. Është ajo e vjetra dhe përlotësja e sa e sa grave shqiptare, jo vetëm andej e këndej kufirit, por edhe në emigrim. Ajo duron për një kohë të pacaktuar dhunën sistematike fizike, psikologjike, emocionale e ekonomike të personit me të cilin kinse krijoi familje.

Përtej traumave, zhgënjimit e dëshpërimit, e zakonisht se ekzistenca e saj i duhet edhe fëmijëve, e gjen guximin të largohet. Është e ndërgjegjshme se ikja e saj e ka çmimin të lartë. E di nga përvoja e hidhur dhe shenjat në trup e shpirt se kërcënimet e tij s’janë fjalë delirante. Prandaj kërkon mbrojtjen e ligjit, për minimalen e të drejtës, atë të jetës. Teksa është krejtësisht e mbrojtur, krimineli e gjen, e vret barbarisht dhe ka mundësi të largohet i patrazuar.

Por ndonëse makabriteti drithëron, disa grupe të shoqërisë civile do protestojnë zëshëm dhe zyrtarët përgjegjës shpupurishen me deklarata kategorike, fatkeqësisht, vrasja e radhës së një gruaje nuk do ndryshojë asgjë për ata që vuajtën e vuajnë, si ajo. As për fëmijët e tyre.

Mendësia mbizotëruese në shoqëri do vazhdojë të prodhojë viktima dhe viktimizues të tillë. Zërat e ngjirur të traditës së shtrembëruar do vijojnë t’i mësojnë grave “që të hapin rrugë për të mirën e familjes”, po qe nevoja deri në marrëzi e amshim. Do vazhdojnë të trumpetojnë lidhjen e pakuptimtë mes nderit e vetëmohimit, si domosdoshmëri për të mos u turpëruar para shoqërisë misogjeniste. Mjerimin dhe dëshpërimin, si në Mesjetë, do e shesin për vlera morale që i përkasin s’dihet kujt.

Meshkujve, prapë, do u mësohet privilegji i të lindurit i tillë. Do i mësojnë dhe se trashja e zërit është strategji e vyer që mbron privilegjin dhe eviton kokëçarje. Do i bëjnë të besojnë se harbutëria është sinonim i burrërisë.

Asgjë nuk do ndryshojë as me Hamidenë, viktima e rradhës e marazit primitiv bashkë me fëmijën e vet. Krimet e shëmtuara do justifikohen me xhelozi, gjaknxehtësi momentale a gjendje të rënduar psikologjike. (Si duket mungesa e një “thesi rëre njërezor” streson fort.) Mbrojta ligjore për gratë prap do jetë një copë letër që veçse do mbrojë organet përkatëse nga përgjegjësia.

Shoqëria, sërish, do zgjedhë të mbyllë sytë para bullizimit që çon në vdekje Hamide-të. Cilado grua, që nuk pranon të heshtet deri në vdekje, do sakrifikohet në altarin e mentalitetit të mykur të etiketimeve. Nuk do i shpëtojë paragjykimeve as fëmija i saj, i sakrifikueshëm dhe i paragjykuar sa ajo.

Prandaj mund t’i kursejmë qurravitjet për Hamidenë e bebin e saj. Nuk i hyn në punë aspak kjo ndjeshmëri hipokrite pas vdekjes, kur veshë të shurdhër ndaj thirrjes a përçmim parak, është gjithë sa i jepet atyre si ajo, në të gjallë.